Η ΑΝΑΣΑ ΠΟΥ ΔΕ ΣΒΥΝΕΙ ΤΗ ΦΛΟΓΑ...

Όταν είσαι μέσα στη φωτιά γίνε φλόγα , όχι στάχτη . Όταν είσαι μέσα στη μάχη γίνε βέλος . Όταν είσαι μέσα στη καταιγίδα γίνε κεραυνός. Όταν πέφτεις σα βροχή , γίνε ανθός του πρωινού , όχι λάσπη. Όταν είσαι πληγή γίνε το αίμα που τη θεραπεύει , όχι το πύον που τη συντηρεί. Όταν είσαι αθιβολιά γίνε το χάδι του ονείρου που σκοτώνει τη λήθη .Οταν είσαι λογική γίνε το όριο του απέραντου.

Άνοιξε πλατιά φτερά σαν άλμπατρος πάνω από τα κύματα κι ελευθερώσου.

Όταν είσαι σκέψη γίνε η λύση. Όταν είσαι αγάπη γίνε υπομονή στην έκρηξη του άλλου μισού.

Όταν είσαι άγνωστο , μη φοβηθείς . Πήγαινε και γίνε ότι είσαι στ’ αλήθεια.

Κρυφό γέλιο πάνω στα μαλλιά του αγγουροξυπνημένου Έρωντα γίνε, όταν η άκρα του γκρεμού σου μάθει το πέταγμα.

Αλήθεια , νιώθεις ασφαλής ? Ε, λοιπόν να νιώθεις ασφαλής , όταν αφήσεις επιτέλους τη ψυχή να σου μιλήσει και ‘ συ να την ακούσεις προσεχτικά και σιωπηλά.

Και μετά μίλα της με την αλήθεια σου . Γίνε η ψυχή σου . Γίνε το άρωμα από ένα νυχτολούλουδο .

Όταν είσαι στην έρημο γίνε το γιασεμί της ερήμου που ανθίζει στις εσχατιές του αρχιπελάγους της σκέψης .

Πέρα από τα όρια πήγαινε και ελευθερώσου . Γνώρισε τις νέες προοπτικές και θα φτιάξεις ανάδελφες πρότυπες εικόνες που όμοιές τους δε θα βρεί κανείς πουθενά.

Όταν είσαι σιωπή γίνε το ψιθύρισμα των θεών στο θρόισμα των ηλιαχτίδων . Η ανάσα που δυναμώνει τη φλόγα…

Ο ΘΥΜΟΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ...

Γιάντα χτυπάτε τύμπανα τσ’ αθιβολιάς στο νου μου , θαρρείτε πως εξέχασα τα μυστικά του Αδη .

Ειν’ οι καιροί του Δαίδαλου παλιοί κι ας είν’ καινούργιοι κι ακροβατούν οι άνεμοι εις της καρδιάς τις θύρες.

Ηντα τη θέλεις την αυγή σκοτάδι σα δε ξέρεις κι αν δε θωρείς τ’ αόρατα στου δειλινού το δάκρυ .

Παλιά τραγούδια π’ ιστορούν ,παλιών πληγών τις μάχες , δεν είναι για να τραγουδάς σ’ ενός γλεντιού το δρόμο . Μον’ ειν’ για να’χεις λάβαρο σα γίνεις καταιγίδα.

Δεν ειν’ κρασί να πίνεις το , ύπνος για να ξεχνιέσαι , μον’ ειν’ νερό απ’ της Στυγός τ’ αθάνατα πηγάδια. Και όποιος πίνει απ’ αυτό όρκο βαρύ φοράει , της σκέψης τσ’ επανάστασης τα μαύρα τα στιβάνια. Που οδηγούν τα ζάλα του στ’ Αυγερινού το αίμα , εκεί απου ‘ ναι δίδυμα του νου τα ουράνια τόξα.

‘Αφοβα αναδύονται απ’ της Στυγός τους όρκους , π’ αν τους πατήσεις , οι θεοί , σε διώχνουν στα σκοτάδια . Και είν ‘ οι στράτες μοναχές απ’ τα δικά σου ζάλα , επίορκος ωσάν γενείς , στη λήθη σα θα πέσεις .

Δε θα θυμάσαι τ’ όνειρα κι αυτά δε θα σε θέλουν , σαν αρνηθείς τσ’ αλήθειας τους κι αυτά δε λησμονάνε .

Και μόνο σα θα θυμηθείς ήντα θα πει αγρίμι , θε να σου δώσουνε ξανά νέκταρ και αμβροσία .

Θα σε καλέσουν οι θεοί αντάμα τους να κάτσεις και θα γυαλίζουν οι αυγές τα μαύρα σου στιβάνια. Απου οδηγούν τα ζάλα σου στης μάχης το μετόχι , εκεί που όνειρα παλιά εσένα περιμένουν .

Μη φοβηθείς ν’ ακροβατείς , πέτα όπως σου πρέπει.

ΜΑ 'ΓΩ ΙΘΑΚΕΣ ΔΕ ΖΗΤΩ...(ΦΩΣ..)

Μα ‘ γω Ιθάκες δε ζητώ , αιώνια ταξιδεύω , ο δρόμος είναι η ψυχή που κάθε αυγή γυρεύω.

Ο δρόμος δεν είναι φευγιό , δεν είν’ παρά φροντίδα , για να κρατάς ότι αγαπάς , στου ήλιου την ακτίδα.

Γιατί ? ρωτούν οι ασκιανοί μα απάντηση δε δίνω , το φως τους γέννησε κι αυτούς , δε ξέρουν δε τους κρίνω.

Οντ’ αγαπάς είσαι αυγή  , νύχτιά και φως που τρέχει κι αν κάποτε είχε μιαν αρχή , τέλος , θωρρείς , δεν έχει.

Αιώνιος ταξιδευτής , στο βλέμμα λέει αλήθεια κι ανέ το χάσεις ψάξε το στου νού τα παραμύθια .

Οι μύθοι είν’ αληθινοί , στο λένε , στο φωνάζουν , αυτό που είναι σταθερό κι αν οι καιροί αλλάζουν.

Γίνε και ‘συ ωσάν το φως σύμπαντος που γεννιέται , φεγγάρια κι αν επέρασαν απ’ Αδη δε νικιέται.

‘Κειός π’ αγαπά γίνεται φως και ασκιανός και σκότος , στο πόνο του άλλου θα πονά , θα τον φροντίζει πρώτος.

Είν’ το ταξίδι μακρινό τσ’ αγάπης οντ’ αρχίζει , πολεμιστής , αν και θνητός , τη μάχη συνεχίζει .

Γι ‘ αυτό Ιθάκες δε ζητώ , γιατί μαζί μου έχω , ότι αγαπώ και γίνομαι φως που αιώνια τρέχω.

ΠΕΤΑΓΜΑ ...

Είναι ο κόσμος μια σταλιά και ‘ μεις γυαλού το δάκρυ , είν’ η αρχή στο πέταγμα κάθε γκρεμού η άκρη.

ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΞΥΠΟΛΗΤΟΣ

Ενας θεός ξυπόλητος μου χτύπησε το νού μου , μία νυχτιά καλοκαιριού , βλέμμα του δειλινού μου.

Ηταν βρεγμένος αητός , χα’ί’νης απ’ τα όρη , είχε κρυφές λαβωματιές , από αγάπης δόρυ.

Δε μίλησα  μα του ‘ γνεψα στη σκέψη να περάσει , στη πάχνη μου των λογισμών , να’ ρθει να ξαποστάσει .

Εφόραγε της ζήσης μου το μαύρο πανωφόρι κι ένα τσιγάρο κράταγε ,σβησμένο ξεροβόρι.

Τονε ρωτώ πουθ’ έρχεται και μ’ απαντά εντός σου , εκειά απου ‘ χεις ασκιανούς να σεργιανούν στο φως σου .

Του έβαλα κούπα κρυφή-δάκρυ να ξεδιψάσει και δυό χαμένους κεραυνούς  που ‘ χα  ψωμί να πιάσει.

Του έβαλα να κοιμηθεί στ’ όνειρα της καρδιάς μου , μα ντράπηκα , ήταν φτωχά , ρούχα της καταχνιάς μου.

Εγέλασε κι ήταν αυτό το γέλιο ένα ποτάμι , που έλουσε και έπλυνε κάθε , ψυχής , το δράμι.

Και ύστερα με κοίταξε μα πάλι δε μιλούσε και τότε είδα τα φτερά στο κόρφο που φυλούσε.

Τα έβγαλε , μου τα ‘ δωσε και είπε ειν’ δικά σου , στα φύλαξα χρόνια πολλά πριν έρθω στον οντά σου.

Μου τα ‘χες δώσει σα παιδί μία νυχτιά του θέρους , οντε τ’ αστέρια κοίταζες τα ‘ φησες παραμέρους .

Τα πήρα και τα φύλαξα χρόνους σαράντα δέκα , οντε εσένα η έρημος τους λογισμούς σου ‘ λέκα.

Και ύστερα κοιμήθηκε σαν το παιδί στ ‘ αλώνι και η νυχτιά αλάφρωσε , τις σκέψεις δε μαλώνει .

Και μένα μου ‘ ριξε η αυγή το πιο ζεστό της γέλιο , οντε χαθείς , θε να βρεθείς στ’ αγάπης το θεμέλιο.

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ( ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ )

Ψυχές , αστέρια της αυγής , χάνεστε μεσ’ το φως της , σα των ανέμων άγγιγμα , κρυφός ο λογισμός της.

Στη βάρκα του Αχέροντα , στων λογισμών τη λήθη , πήγα να ‘δώ τους π’ αγαπώ , στου νού το παραμύθι.

Γυμνό μου φως αφήνεσαι στης θύμησης το χάδι , πλέκει η καρδιά κι ο νούς χαλά της ζήσης το υφάδι.

Ένα νησί που ‘ ναι μακρά , στο τέλειωμα του χάρτη , θέρους βροχή, σα θύμηση , στου νού μου το κατάρτι.

Βρεγμένο φως καλοκαιριού το δάκρυ ανταμώνεις, σα γυρολόγο μουσικό , το νού μου ασημώνεις .

Πολλά βαθύς ο στεναγμός στο γύρισμα της μέρας , δυό στάλες γίναν χίλιες δυό  νότες σε Πάνα κέρας.

Στης σιωπής τ’ αντάμωμα φως μου σα σεργιανήσεις , κέντα σημάδια στους καιρούς , τσ’ αυγής μη λησμονήσεις.

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ( ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ )

Στο γύρισμα των φεγγαριών ματώνουν οι ανέμοι , αγρίμι να ‘ σαι στη καρδιά , φωτιά απου δε τρέμει.

Σα δυό χιλιάδες χρώματα στου νου το πανηγύρι , ειν’ η ζωή , αυγής ανθός , να του ρουφάς τη γύρη.

Δρόμοι τσ’ αυγής στων στεναγμών το πιο παλιό τραγούδι , σα φως στα γένια τ’ ουρανού , του λογισμού το χνούδι.

Εσμιξε ο ήλιος κι η αυγή στ’ ορίζοντα το μπέτι , γεννήθηκες  Αυγερινός στ’ αστερισμών τα έτη. Νύχτα ρίξε τα πέπλα σου και ξύπνα ουρανέ μου , δώστου ευχή απ’ τις ευχές , ανθέ και μενεξέ μου.

Ο ΘΥΜΟΣ ΤΩΝ ΟΝΕ'ΙΡΩΝ

Γιάντα χτυπάτε τύμπανα τσ’ αθιβολιάς στο νου μου , θαρρείτε πως εξέχασα τα μυστικά του Αδη .

Ειν’ οι καιροί του Δαίδαλου παλιοί κι ας είν’ καινούργιοι κι ακροβατούν οι άνεμοι εις της καρδιάς τις θύρες.

Ηντα τη θέλεις την αυγή σκοτάδι σα δε ξέρεις κι αν δε θωρείς τ’ αόρατα στου δειλινού το δάκρυ .

Παλιά τραγούδια π’ ιστορούν ,παλιών πληγών τις μάχες , δεν είναι για να τραγουδάς σ’ ενός γλεντιού το δρόμο . Μον’ ειν’ για να’χεις λάβαρο σα γίνεις καταιγίδα.

Δεν ειν’ κρασί να πίνεις το , ύπνος για να ξεχνιέσαι , μον’ ειν’ νερό απ’ της Στυγός τ’ αθάνατα πηγάδια. Και όποιος πίνει απ’ αυτό όρκο βαρύ φοράει , της σκέψης τσ’ επανάστασης τα μαύρα τα στιβάνια. Που οδηγούν τα ζάλα του στ’ Αυγερινού το αίμα , εκεί απου ‘ ναι δίδυμα του νου τα ουράνια τόξα.

‘Αφοβα αναδύονται απ’ της Στυγός τους όρκους , π’ αν τους πατήσεις , οι θεοί , σε διώχνουν στα σκοτάδια . Και είν ‘ οι στράτες μοναχές απ’ τα δικά σου ζάλα , επίορκος ωσάν γενείς , στη λήθη σα θα πέσεις .

Δε θα θυμάσαι τ’ όνειρα κι αυτά δε θα σε θέλουν , σαν αρνηθείς τσ’ αλήθειας τους κι αυτά δε λησμονάνε .

Και μόνο σα θα θυμηθείς ήντα θα πει αγρίμι , θε να σου δώσουνε ξανά νέκταρ και αμβροσία .

Θα σε καλέσουν οι θεοί αντάμα τους να κάτσεις και θα γυαλίζουν οι αυγές τα μαύρα σου στιβάνια. Απου οδηγούν τα ζάλα σου στης μάχης το μετόχι , εκεί που όνειρα παλιά εσένα περιμένουν .

Μη φοβηθείς ν’ ακροβατείς , πέτα όπως σου πρέπει.

ΕΝΤΡΟΠΙΑ ΑΝΑΔΥΟΜ'ΕΝΗ

Σπειροειδής ελιγμός . Απύθμενος δρόμος . Ελικοειδής άβυσσος που περιμένει την Αριάδνη .’Ενα φως που υφαίνει ευχές , το νήμα που σκοτώνει τα αδιέξοδα . Μια παιδική αταξία που κρύβει τη Δημιουργία η Εντροπία . Το ξεβόλεμα της σκέψης η Δράση . Αναιρεί τις ελώδεις αναθυμιάσεις της ακίνητης συνήθειας . Μέσα στις έλικες που μπλέκονται σε ένα ερωτικό χαώδες , κρύβεται η πνοή . Η επανάσταση εναντίον του συνήθους . Ο θάνατος του ‘Αδη . Η δημιουργία είναι το ξεβόλεμα του εαυτού . Κι η εντροπία η πηγή απ’ όπου προέρχεται . Καθαρά ύδατα σε μια διαρκή κίνηση , εκρήγνυται . Και γεννιέται ο νους . ‘Αβυσσος .‘Ένα βλέμμα που κοιτά το φως και κρατά την ανάσα του καθώς αναδύεται σε νέους κόσμους .Νέες θύμησες γίνονται οι Δρόμοι . Για να φτιαχτεί το καινούργιο πρέπει να ανακατευτεί πρώτα . Ν α φύγει  από την καθεστηκυία τάξη του .Να δημιουργήσει νέους συνδυασμούς , ανάδελφα πρωτότυπα . Αυθεντικά συναισθήματα . Η έκρηξη είναι πάντα ειλικρινής . Η Αλήθεια κρύβεται στο ανακάτεμα . Όχι στα στάσιμα βλέμματα ενός τακτικού βολέματος . ‘Ενας υποβόσκων ερωτικός στεναγμός το εντροπικό κάλεσμα της δημιουργίας που αναδύεται. Είναι η πάλη με το βυθό του Εντός που ζητά το φως των νέων συνδυασμών . Το καινούργιο αναιρεί τη παλιά σκέψη για να γεννηθεί . Το καινούργια θυμάται την αιώνια πηγή . Ανέγγιχτο . Σε έκσταση ερωτική είναι , φτιάχνοντας νέα σύμπαντα . Ο βυθός βρουχάται . Οι αστερισμοί δείχνουν τον δρόμο στη ξαστεριά . Όμως η Εντροπία είναι μια διαρκής καταιγίδα .Οταν είσαι μέσα στη καταιγίδα το δρόμο δείχνει η καρδιά . Ενας φάρος που πάλλεται ερωτικά , ατέρμονα , καλώντας ‘ σε να νιώσεις . Να αισθανθείς . Μια επαναστατημένη ανάσα γεννημένη από τους πιο μακρινούς βυθούς των αβύσσων , ζητά τη Δημιουργία . Ανακατεύει . Πάλλεται προς τα πάνω σε ένα αιώνιο στροβίλισμα για να γεννηθεί το καινούργιο . Αναιρεί το συνήθες . Και αναδύεται . Ενας Ερωντας ανατρεπτικός . Δημιουργία . Εντροπία Αναδυομένη ..

ΤΟ ΕΝΔΕΛΕΧ'ΕΣ 'ΑΛΙΚΟ

Χα’ι’δεύει ο καπνός ενός ετοιμοθάνατου τσιγάρου το θολό αλατισμένο λυκόφως . Το δάκρυ μιάς νεράιδας που ‘ χασε τα παραμύθια της . Κρυφό μετέωρο άγγιγμα , η σιωπή . Το άδειασμα της απουσίας . Ξεγελασμένη ανάσα , μια ρουφηξιά από φωτιά . Ξεγελασμένη γαλήνη . Στο τέλος μιάς διαδρομής η αναπάντεχη συνάντηση της αμφισβήτησης . Κρυφογελά και χαιρετά ‘σε καθώς ο νούς ζαλίστηκε από το τώρα και ζητά το αύριο . Να ‘ ναι το αύριο η απάντηση ? Η αμφισβήτηση δε ζητά απαντήσεις . Καταρρίπτει τις υπάρχουσες . Μια διαρκής ερώτηση . Και η μαγεία επιστρέφει . Το απλό είναι το πιο δύσκολο . Ευέλικτο πειρατικό βοηθά τα ρεσάλτα στις ναυαρχίδες . Το απλό είναι το δύσκολο . Το πιο δύσκολο απλό είναι ο Ερωντας . Ανατρεπτικός . Φτιάχνει ρωγμές στα στεγανά του εαυτού . Πρέπει να αμφισβητήσεις τη στασιμότητα και τη σύμβαση των στεγανών για να τον συναντήσεις , ψιθυρίζουν οι αστερισμοί. Πρέπει να αμφισβητήσεις για να αλλάξεις . Για να δεχτείς . Πρέπει να αμφισβητήσεις για να γίνεις αγρίμι . Είναι όμορφα τ’ αγρίμια. Κρυφογελούν στις αβύσσους . Αμφισβητούν τον φόβο . Γι’ αυτό δε φοβούνται . Ολο σε κάποια σχισμή του σκοταδιού θα τα βρείς να παίζουν με το φώς . Αντιλαλούν τα όρη το ερωτικό τους κάλεσμα. Είναι λεύτερα τ’ αγρίμια . Σπαθιά που κόβουν τα πιο δύσκολα δεσμά . Αυτά που είναι αόρατα . Αυτά που ο καθένας έβαλε συμβιβαζόμενος με το άδειο βλέμμα της ακινησίας . Ο νους , ο γεννημένος να πετά , βρουχάται σα πληγωμένος δράκοντας που ράγισε η αρχαία του αρματωσιά . Που ράγισαν τα φτερά του . Τότε , εκείνη τη στιγμή αμφισβήτησε τη μοναχική του γνώση . Αιώνες τώρα ήταν σε μια σπηλιά γεμάτη φλόγες και απαντούσε επί παντός . Όμως δε ρωτούσε ο δράκος , χάνοντας σιγά σιγά τις απαντήσεις του .Οχυρωμένος στη μοναξιά του .Κι ο Ερωντας ξέπλεκε τα δίκτυα γελώντας .Αυτός ήταν μια διαρκής εντροπία .Χωρίς ποτέ να βγαίνει καμμιά απάντηση από το είναι του. . Μόνο ένα εντροπικό φως , καμωμένο από τη συνεχή έκσταση της έκρηξης . Ένα ηφαίστειο . Μια φλογισμένη κορυφή που βρουχάται έχοντας συντροφιά της τα συντρίμμια παλιών θεών . Κι ένα σμάρι από άγριες μέλισσες κεντούν το θυμάρι . Και σε κάθε κέντημα λευτερώνεται το άρωμα των επαναστατημένων αισθήσεων . Των επαναστατημένων απαντήσεων που έγιναν επιτέλους ερωτήσεις . Αμφισβητώντας τη βαλτωμένη συνείδηση . Κεντούν οι άγριες μέλισσες . Κεντούν . Κι οι νύχτες γίνονται αυγές , που όπως ότι αρχίζει , είναι ματωμένες . ‘Ενας ανθός του Μαγιού που φόρεσε κόκκινο πανωφόρι για να κρύψει τις πληγές που του ‘ κανε  ο Βοριάς . Πρέπει να κοιτάξεις βαθιά για να γίνεις μια ματωμένη αυγή . Πρέπει να νιώσεις βαθιά για να γίνεις μια ματωμένη αυγή . Ν’ αφήσεις να σε κλέψει ο ‘Ερωντας για να γίνεις μια ματωμένη αυγή . Μέσα πολύ είναι το έξω . Οι κυνηγοί των κεραυνών το ξέρουν . Δημιουργία . Εντροπικό φώς . Ενδελεχές άλικο ..

Η ΚΥΝΙΚΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ

Το βοτάνι των αστερισμών μέθυσε τη νύχτα . Διαβάτης μοναχός , περιπλανιέται στα όρια της αβύσσου . Ο ‘Ερωντας κι ο θάνατος γίνανε αδερφοποιτοί πάνω στις ρούγες της ψυχής . Διαδρομές χωρίς χαραγμένους δρόμους . Περιμένουν να χαραχτούν από τα ζάλα της δημιουργίας. Η αυγή έχει ένα νυσταγμένο βλέμμα , αγκαλιάζοντας τον λογισμό και εραστή της . Ταξιδεύουν τα όνειρα πάνω σε δρόμους ορεινούς , έχοντας τη λάμψη του ‘Ερωντα να τους συντροφεύει . Η πληρότητα της ψυχής της γεμάτης συναίσθημα. Εχει μια σκληρή γοητεία . Την κυνική γοητεία των άγραφων διαδρομών . Αυτών που γνωρίζουν μόνο οι Εραστές και τ’ αγρίμια . Ένα αδυσώπητο ‘’φεύγα’’. Μια διαρκής αναζήτηση , πέρα απ’ τα σύνορα των στεγανών , που καταρρίφθηκαν. Ένα γεμάτο βλέμμα που ανάβει τσιγάρο στη θύμηση του ‘Ερωντα. Μια Ανοιξη που ξεντύθηκε τη ψυχή της . Και βούτηξε γυμνή μέσα στις ψυχές και στα βλέμματα . Μια ‘Ανοιξη που περπατά ξυπόλητη πάνω στο σκληροτράχηλο ‘’είναι’’ . Κι οι Εραστές χαράζουν τις διαδρομές , σαν να ‘ ναι αυτές τα αρχικά τους , πάνω στα βράχια των ονείρων . Κι άγραφες διαδρομές , πληγώνονται και παίρνουν μορφή και προορισμό . Ο προορισμός είναι το χάδι , η χαρά . Είναι το δάκρυ της πρωινής πάχνης , που σκουπίζει το πρώτο φώς. Ο δρόμος θα χαραχτεί από τους πρωτοχορευτές  . Εκείνους που αυτοσχεδιάζουν πάνω στην έκσταση . Ο ρυθμός είναι η ανάσα . Μια ανάσα που πάλλεται πάνω στα τύμπανα μιάς Αφροδίτης- Γαίας , καθώς γεννιέται το καινούργιο. Ο ‘Ερωντας σκοτώνει τον φόβο. Ο ‘Ερωντας  σκοτώνει τον θάνατο. Κι άγραφες διαδρομές , χαράσσονται . ‘Εχοντας μια κυνική γοητεία…

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ (ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ)

Κι αν ήξερα κι αν ήξερες κι αν ξέχασες , θυμάμαι , μένει στο νου χαραγματιά , πόνος που λησμονάμε.

Ειν’ μακρινός αστερισμός , πέλαγο ένα βλέμμα , οντε το ένα γίνεσαι με της ψυχής το αίμα

Μπέρδεψα αυγή και δειλινό ,δεν ξέρω αν ξημερώνει , (γ)ή αν το βλέμμα της νυχτιάς πίνω και με παγώνει .

Κρύες φωνές  παράταιρες σχίζουν τη σιωπή μου , βήμα , λιθόστρωτη κραυγή , κουράζει την αυγή μου.

Μια κούπα ζεστά όνειρα θα πιώ και θα μεθύσω , βοτάνι των αστερισμών , δάκρυ που θα σκουπίσω.

Γλυκιά μου Ανοιξη π’ ανθείς στα ματωμένα αλώνια , κάνεις τις φλόγες , ροδαυγές , στων ουρανών τα κλώνια

Μύρο απ’ την αγκάλη σου Θεέ μου ουρανέ μου , θε να σταλάξω στις πληγές που έχουν οι αυγές μου.

Ανθέ μου , εσύ απού ρωτάς θε να σου πω αλήθεια , οι εδικές μου Ανοιξες  ανθούν στα παραμύθια.

Ερώτηξα τον ουρανό τσ’ αγάπης ποιο το χρώμα κι είπε μου πως η ‘Ανοιξη δεν το ‘βρηκε ακόμα

Εκέντησε η ‘Ανοιξη μ’ ένα χρυσό αγκάθι , τους πόνους και τις θύμησες , στου νού το κατακάθι

Διαμάντι μοιάζεις φτωχικό μεσ’ τ’ ουρανού τα πλάτη ‘Ανοιξη απου σ’ έκλεψε του ‘Ερωντα το άτι.

Φώς μου και πως μαράθηκες στου δειλινού το δάκρυ , ‘Ανοιξες απου πέρασαν στης θύμησης την άκρη.

Καίω όλες τις ‘Ανοιξες , στις στάχτες τους , χορεύω , αητός εγώ γεννήθηκα , πετώντας θα παλεύω.

Ο ‘Ερωντας κι ο θάνατος είν’ δίδυμα κλωνάρια , γι’ αυτό καρδιά που αγαπά έχει του Αδη χνάρια.

Ο ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ

‘Ένα αδυσώπητο φως στο απέραντο .’Ενας απύθμενος ‘Ερωντας. Μια άβυσσος που βρουχάται στην άκρα της ψυχής. Κι ο άνεμος , καβαλάρης τ’ ουρανού . Χίλια χρώματα , χίλιοι λογισμοί , αστερισμοί στη νύχτα της σκέψης .Ψεύτη άνεμε πειραχτήρι .Αστειεύεσαι με τη φωτιά .Κι αυτή , γελώντας , θεριεύει . ‘Ένα πέλαγο το ψιθύρισμα των συναισθημάτων . ‘Αγγελοι κρυφακούνε το φώς , το κρυμμένο σε μύρια βλέμματα. Κι ο άνεμος ένας μαντατοφόρος Ερμής , που ντύνεται τα φτερωτά πέδιλα της ‘Εκρηξης . ‘Ένα χάδι σκληρό πάνω στο πρόσωπο του μεσημεριού της γαλήνης . Γάργαρο γαλάζιο που το λέρωσαν χίλιοι στεναγμοί . Οι ανάσες γίνονται ένα με τον άνεμο . Κι αυτός καλπάζει προσπερνώντας τις πεθυμιές και τις θύμησες.

Οι κεραυνοί έκρυψαν τ’ άρματά τους και σιωπούν. Και αφουγκράζονται. Φωνές που αφήνουν τα χνάρια τους στους φλεγόμενους δρόμους. Εναλλάσσονται οι στιγμές πάνω στο λευκό , φρεσκοπλυμένο σεντόνι της ψυχής. ‘Ενας αιώνιος ταξιδευτής πάνω σ’ ένα Αγιοργήτικο άτι ο άνεμος της επιθυμίας . Εθισμένος στην εναλλαγή . Εθισμένος στην κίνηση . Εθισμένος στο τώρα . Ρίχνει τις ριπές του πάνω στους βαλτωμένους εγωισμούς , πάνω στα βαλτωμένα βολέματα.’Ενας επαναστάτης άνεμος που είναι παντοτινός σύντροφος των πιο ψηλών κορυφών , των πιο απάτητων ονείρων . Εκεί που δεν υπάρχουν σπήλια για να κρυφτούν τα θεριά . Εκεί που δεν υπάρχουν σπήλια για να ξεκουραστούν τ’ αγρίμια . Μια διαρκής επανάσταση ο καβαλάρης άνεμος . Δεν τον κρατούν οι ουρανοί . Δεν τον χωρούν οι άβυσσοι της θάλασσας. Δεν ξέρει τα σύνορα των στεριών και των ερήμων . Η ανανέωση του τώρα , είναι η εναλλαγή των στιγμών . Στιγμιαίες μάχες με νικητή την έκρηξη. ‘’Πράξε’’ φωνάζει ο άνεμος . Δράσε . Λιώσε τη φθορά της ύλης . Λιώσε όλους τους φόβους . Χίλια κεριά αναμμένα σε μια μελωδία που υψώνεται , το ‘’να ζείς’’. Το να δημιουργείς . ‘Ένα χαστούκι σε κάθε τι το τυραννικό που προσπαθεί ν’ απλώσει τα δεσμά του .’’Εχεις το σπαθί’’ , φωνάζει ο άνεμος . Κι η αδερφή του η Ηχώ πολλαπλασιάζει τη κραυγή του . Η ψυχή πολλαπλασιάζει τη κραυγή του . Αδυσώπητο φώς , θα σε καταπιούν τα βλέμματα της σκοτεινιάς της ψυχής που πλαντάζει . Και τότε ο άνεμος θ’ απλώσει τα χέρια του και θ’ ανεβάσει  το φλογισμένο όνειρο πάνω στο άτι του . Χα’ι’νισσα ψυχή , γίνε ο καβαλάρης τ’ ουρανού.

ΟΙ ΓΕΛΑΣΤΕΣ ΠΛΗΓΕΣ

Πηγή τσ’ αγάπης , σκοτεινιά , του Ερωντα τα πάθη , νύχτα κρατείς μεσ’ στ’ όνειρο , οσα ο νούς μου πλάθει . Π’ ακροβατεί στο ουρλιαχτό του δειλινού π’ ιδρώνει , γιατί τη νύχτα πεθυμά , τη μέρα τη σκοτώνει . Κι απόης , σα γυμνά σπαθιά λυγίζουν τα κλωνάρια ,στων πόνων τ’ άγραφο χαρτί , σκιές δίχως αχνάρια . Κι είναι πληγές απού ρωτούνε τ’ άστρη αν θα πρέπει που ‘ ναι ανοιχτές να χαίρονται , να ‘ χουν τα δάκρυα , ‘Επη. Να κάνουνε τις πεθυμιές , φλόγες γερές , να καίνε κι ύστερα με το αίμα τους , πως ξεδιψούν να λένε. Κι ο χρόνος μόνος ν’ απορεί , δύναμη πούθε παίρνουν , και αψηφούνε τσ’ ασκιανούς κι αυτόνε τονε  γδέρνουν . Είναι πληγές απου ‘ χουνε νύχια γαμψά σαν όρνια και δε πονούνε , δείχνουνε , στο χρόνο περιφρόνια. Κι ακροβατούν στους σκιανούς και ζωντανή κρατάνε , τη φλόγα μέσα της ψυχής , ποτέ δε λησμονάνε . Σαν αμαζόνες έκοψαν το ένα τους το στήθος , για να χωράει το σπαθί στου στέρνου τους το βύθος.

Αυρα γυμνή

Το χάδι είναι μια πληγή , πληγές απου γιατρεύει , ειν ‘ η αυγή που μάτωσε και δειλινό γυρεύει. Γυμνή μου αύρα πως μπορείς να τις γεννάς τις φλόγες , ανάσα- χάδι τ’ ουρανού εις τις αυγής τις ρόγες . Ξέχασες πού ταξίδεψες και πούθε αρχινούσες , κλαδιά του ήλιου προσπερνάς , κραυγές π’ αναζητούσες.Οι δρόμοι σου , είναι σύντροφοι, φίλοι , συνοδοιπόροι , αγρίμια απου αλιχτούν για να τ’ ακούν τα όρη. Κι αυτά δακρύζουν , γίνονται τ’ ονείρου δροσουλίτες , απού νικούν τα σύνεφα , απού νικούν τις ήττες .Ζητάς να βρείς πού ξεκινά αυτό που τελειώνει , για να πετάξεις τ’ αύριο , το ‘’τώρα’’ που σκοτώνει . Σαν είσαι τέλος σταματούν να σε αγγίζουν φόβοι , είσαι φωτιά και ασκιανός , σκαρί απού ξεκόβει . Κι αφήνει πίσω τις στεριές , χορεύει με τσ’ ανέμους κι ακροβατεί στην άβυσσο κι αποζητεί πολέμους. Και είναι οι αστερισμοί αγκάλες που τις νύχτες , σιωπηλές χαρίζονται , κλείσε τα μάτια , σφίχτες . Κι ύστερα άναψε τσ’ αυγές ,σβύσε τα δειλινά σου , σήκωσε ότι έπεσε , σπάσε τα πύληνά σου.’Κει που τελειώνει η αρχή , μιάν άλλη αρχή αρχίζει , φίλος του Αδη σα γεννείς το γέλιο σου θ’ ανθίζει .Γιατί θα ξέρεις πως θα ζεις την κάθε σου τη μέρα , σαν τελευταία να ‘ ναι αυτή , κάνε τα όρια πέρα. Αυρα γυμνή θε να γεννείς , απού γεννά τις φλόγες , γίνε ουρανός που χάθηκε σε μιάς  γοργόνας ρόγες.

το τέλος του απείρου

Η Φλόγα σκοτώνει τη δροσοσταλίδα . Και ύστερα μέσα από την πάχνη των λογισμών , ξημερώνει το άλικο. Πέρα από το μονοπάτι, κρύβονται τα ελαφίσια μάτια της πεθυμιάς . Πέρα από τους αστερισμούς , η κρυφή μουσική . Αν την ψηλαφίσεις , θα πει ότι έμαθες , … λέει το σκοτάδι στο φώς . Ζεστή σκέψη , αυτήπου τελικά αποδέχτηκε αυτό που αρνιόνταν , μα ήταν δικό της .Ενα γέλιο ξυπνά τη σιωπή . Και μέσα από το όνειρο , βγαίνουν , μεγαλοπρεπή , τα όρη της αυτογνωσίας . Το άπειρο τελειώνει όταν το κάνεις δικό σου . Όταν γίνεσαι ένα με αυτό. Η στιγμή είναι τότε που θα γεννηθεί το αληθινό . Αυτό που πάνατα υπήρχε αλλά περιμενε να το δεχτείς για να γεννηθεί . Μια σταγόνα που φλέγεται ξεφεύγοντας από την άβυσσο. Η άκρη είναι η αρχή. Η άκρη είναι το τέλος . Η σκοτεινή θεά των οριζόντων ράβει με τα μεταξωτά της δάκρυα . Ειπες ‘’είμαι εγώ ‘’ και το άπειρο κουλουριάστηκε στο ‘’εντός ‘’. Τώρα γίνατε φίλοι . Αγρίμι βρεγμένο που δεν αποχωρίζεται τα όρη για την εφήμερη ζεστασιά. Αναχωριτής της αυγής , άγγελος έκπτωτος , που τελικά βρήκε το δρόμο του , ο άνεμος.Ψιθυρίζει σε ένα πέλαγο αλαβάστρινα μαλλιά. Κι αυτά κυματίζουν , έρωντες πειραχτήρια. Εχει μια μουσική η σιωπή . Ξεχωριστή για τον καθένα . Εχει μια μυρωδιά η σιωπή . Ξεχωριστή για τον καθένα. Κοιμάται το σκοτάδιστα σεντόνια του φωτός , όταν αυτό λείπει . Του αρέσει . Νιώθει την αύρα του . Κι ας λείπει . Είναι εκει . Δικό  του . Περα από το συμβατικό . Το πεπερασμένο . Το άπειρο τέλειωσε . Εγινε δικό του . Γελάνε οι Δράκοι πισω από τα φλιγισμένα μουστακια τους . Τους αρέσει που οι νεότεροι μαθαίνουν . Γι αυτό ρίχνουν ένα τρυφερό , κρυφό χαμόγελο αποδοχής. Το μοίρασμα του μυστικού είναι αυτό που έχει σημασία. Το μοίρασμα . Όχι το μυστικό. Είναι δυσκολο να τα ξεχωρίσεις.Πρεπει πρωτα να πονέσεις μόνος για να δεχτείς το μοίρασμα. Το μυστικό δεν εχει και τόση σημασία. Είναι δικό σου και του άλλου , αυτό έχει σημασία . Να γίνετε η κρυφή ομάδα του ονείρου που συνωμοτεί γελόντας στους Ερωντες. Κι αυτοί κανουν πως δεν ξέρουν και στριφογυρίζουν αδιαφορα , με τα χέρια στις τσέπες τ’ ουρανού . Για να του κλέψουν την ανάσα και να την κάνουν το φιλί των πρωτων Εραστών. Να σπάσουν τους μύθους , σα ρόδι- αίμα , στους τοίχους των κάστρων που δεν έχουν λόγο να υπάρχουν. Γιατί η Ανοιξη άλωσε τις μοναχικές πολεμίστρες τους . Γιατι βρέθηκαν επιτέλους , στα ίδια σεντόνια ρου ‘’ εγώ’’ , το φως και το σκοτάδι . Σε ένα αιώνιο δώσιμο . Είναι το τέλος του απείρου . Ανάσα του δειλινού , καπνισμένη από τις καμινάδες της σκέψης . Δημιουργία . Αρωμα από το ιδρωμένο κορμί της Αυγής , η μυρωδιά της γέννησης του Εντός .Πεθυμιά που κρυβει το γέλιο της μη και το ματιάσουν τα μουχλιασμένα ‘’ πρέπει’’ . Βαθύ άλικο , ο θάνα τος του Αδη . Το άπειρο τελειώνει όταν γίνει δικό σου .

ως καπνισμένοι Ερωντες

… Η βροχή ήταν αδέκαστη , δακρύζοντας τα λιθόστρωτα των στιγμών . Σκοτεινοί λογισμοί ως καπνισμένοι Ερωντες- ρέοντα νέφη . Στάχτη που έσπασε η νύχτα , ως θρύψαλα κατόπτρου . Ηδονικός αναστεναγμός με μια κυνική ευαισθησία το λλυκόφως . Ανασαίνει η φλόγα , μακρινός αστερισμός που μίλις γεννιέται , το πάθος , ο πόθος . Ατέρμονη σκέψη που χρόνο δε γνωρίζει , η ανάμνηση . Ξορκίζει σα φιλί , στιγμές σε δρόμους νύχτας , θολωμένες από τη πάχνη του πόνου . Το ταξίδι . Το αντάμωμα . Η συνεχής εναλλαγή του άλικου πόθου . Κραυγή που ξεμακραίνει χωρίς ηχώ , η απουσία . Είσαι εδώ . Το ξέρω . Αλλά λείπω , ψιθυρίζει το φως στο σκοτάδι . Αρχέγονος μύθος που γεννήθηκε πριν το άπειρο , το σμιξιμο σε μια φλόγα , μια στιγμή που αρκεί , γιατι επιτέλους ενώθηκαν τα κομμάτια της . Πυγολαμπίδες στο άπειρο σκοτάδι οι σπίθες της ηδονής . Η σκέψη κρύφτηκε πίσω από τον καπνό του τσιγάρου . Πέρα από τα όρια κρύβεται η δυνατότητα .  Πέρα από το ανέφικτο κρυβεται το εφικτό . Μύρο σε μυστική πληγή , η γέννηση της αυγής απ’ το λυκόφως . Φάρος που τον έκλεψαν οι άνεμοι , μα αυτός αντιστέκεται ακόμα στην άκρη του πέλαγου .Υστερα από το ύστερα και στο μετά του πόνου , δυό σπίθες που ανταμώθηκαν  ηδονικά σε μια μακρυνή ακτή . Εκρηξη , τα χειμωνιάτικα κρίνα , στο άγγιγμα του άλικου , ανοίγουν σα μια ιαχή νικητήρια επι του Α χέροντος …. Ως καπνισμένοι Ερωντες.

ο θυμός που γεννά

...Στους δρόμους του ματωμένου αυγερινού , κοίτονται οι σκιές με τα ελαφίσια μάτια. Θυμωμένοι κεραυνοί οι λέξεις που ακύρωσαν τον μύθο. Ξαφνικά μιά εκλαμψη σκέψης , ως δροσιά του πρωινού.Ως καθαρό νερό απο τις αιώνιες πηγές του προαισθήματος.Το ξέρεις αυτό που αρνήσαι να το δεχτεις. Προ'υ'πόθεση κάθε δημιουργίας είναι ο θυμός που γεννά. Είναι μιά επανάσταση απέναντι πρωτα πρωτα στη ψευδαίσθηση . Είναι η ανάγκη γιά αλήθεια . Αλήθεια  θα πει αυτό που δεν παραδόθηκε στη λήθη. Αυτό που δεν έχει  ξεχαστεί . Γιατί ξεχνάς οταν παραιτήσαι απο την χαρά της ύπαρξης . Ξεχνάς όταν αγνοείς το προαισθημα . Αυτό που ειδοποιεί οτι πρέπει ν ' ανασάνεις. Κι αυτή η ανάσα είναι η ψυχή που πάλλεται. Ρυθμικά , σαν μια τεράστια καρδιά. Οπως ο άνεμος που χα'ι'δεύει το φως .Τότε μπορείς ν ' αφουγκραστείς . Τότε θα θυμηθεις . Τότε η αλήθεια θα ' ρθει .Πιό επαναστατική απο ποτέ . Μιά εφηβη ανάσα . Στου κόσμου το γύρισμα μιά βόλτα , όσο κρατά το μεσοδιάστημα απο το χτες στο αύριο . Τώρα θα γίνει  , θα πει η ψυχή  και θα ανατριχιάσουν τα βλέφαρα του αστεριου του πρώτου του σήμερα. Υποχθόνια θεά , σκοτεινή και φωτεινή συνάμα , δίνει το μίτο για να βγείς απο τον λαβύρινθο . Και στο μετά του χρόνου , σου δίνει δώρο τον βόρειο αστερισμό εκει που ξεκουράζονται οι πολεμιστές πριν ξεκινήσουν το ταξίδι τους για την αιώνια μάχη .Οτι κι αν πιστέψεις στο τέλος γκρεμίζεται αν δεν το ' χεις πιστέψει πολύ. Αν έχεις αγνοήσει το αρχέγονο ψιθύρισμα που γεννιέται όταν γεννιέσαι και σε ακολουθεί εσαεί . Εσυ μνήμη , να πληγώσεις τη λήθη που πρώτη σε πλήγωσε . Γιατι η λήθη οταν πληγωθει γινεται αλήθεια...

της ψυχης η γέννα

)..Διαμέσου του βλέματος μιάς κραυγής , γεννιέται η έκρηξη. Βρουχώνται τα όρη γιατι πονούν στη γέννα της φωτιάς. Θεοί της αυγής τα συναισθήματα. Ως ματωμένα νέφη . Ως δάκρυ των οριζόντων , στο μικρό θάνατο των αστερισμών . Πονάει η πρώτη αναπνοή . Και στους γυμνούς βράχους του ‘’ τώρα ‘’ , γράφουν τις στιγμές οι ρίζες του άγριου ανθού που τόλμησε να φυτρώσει στην άκρη της αβύσσου του δαιδαλώδους ‘’εγώ’’ . Μικρές σιωπές που αφουγκράζονται το ψιθύρισμα του ονείρου . Είναι ατέρμονες οι αρχές  . Ε ίναι θνητό το τέλος  . Η συνεχής πάλη είναι το άγγιγμα των νιογένητων φτερών της επίτευξης των ευχών .Τ ο ξύπνημα πονά  . Ως αυγή που ματώνει . Ως αρχή που ματώνει . Σπασμένο άλικο ρόδι οι στιγμές , πάνω στα συναισθήματα . Το άλικο των οριζόντων . Της ψυχής η γέννα .

το τάγκο της σιωπής ...

…Και καπου μακριά ακούγεται η φωνή του μαέστρου , να λέει , ότι , οποιος παίζει καλα τη σιωπή , παίζει καλα το τάνγκο . Οι νότιες γειτονιές του Μοντεβιδέο , γεννησαν το τάνγκο . όλες οι νότιες γειτονιές χορεύουν στους ρυθμούς των ονείρων . Φτιαχνουν ρυθμούς από τα λάθη και γελούν . Τότε συνηθιζουν να παίζουν οι εμπειρίες , σαν μουσικοί , πέρα από τις νότες. Μη μένεις πισω στο ρυθμό . Η φωνη χάνεται στην ομίχλη μακρινών λιμανιών . Τότε , πρέπει να χορέψεις τη σιωπή . Οι σιωπές , οι μουσικές παύσεις , χαρακτηρίζουν τους παθιασμένους ρυθμούς και προετοιμάζουν την ανυπομονησια σου, γι ‘ αυτό που θα επακολουθήσει. Για την ηδονική κορύφωση της στιγμής . Για την ανακούφηση της εκπλήρωσης . Οταν  θα είσαι έτοιμος , τότε θα μάθεις να παίζεις τις σιωπές . Χωρις τις σιωπές , θα υπήρχε παραφωνία στο παθιασμένο τάνγκο του δειλινού. Οι χα’ι’νιδες του απείρου εχουν στησει το γλέντι τους στα χαράκια των λογισμών . Στις σχισμές του βράχου της επιθυμίας . Εκεί , που είναι προστατευμένοι από τα μάγια των αστερισμών, που θέλουν να καθορίσουν το ακαθόριστο. Απόψε θα γίνουμε χα’ι’νιδες του ονείρου.