…Ορνια , δεν θα φάτε το πτώμα του Ερωτα.Γιατί θα γίνει φως , γιατί θα γίνει αρχέγονο σκοτάδι.Γιατί θα γίνει έκρηξη ενός κοιμησμένου Πάνα. Και θα ξυπνήσει όλα τα κρυμένα σύμπαντα στον Αδη των αισθήσεων και των βλεμάτων.Γιατί θα σκουπίσει το δάκρυ των οριζόντων στο πρώτο φως που γεννιέται από το βλέμα του αγριμιού.Γιατί είναι κρυμένος στους κεραυνούς και στις θύελες του ονοματός του.Γιατί τον νανουρίζουν οι θεές που δραπετευσαν από τις φωνές των Σειρήνων και των Ερινύων.Γιατι οσο υπάρχει ένας που θα σηκώνεται ορθός ,θα υπάρχει και δευτερος.Γιατι η αλήθεια που δεν εχει ειπωθει ακόμα δεν παύει να είναι αλήθεια που υπάρχει και που περιμένει στους υποχθόνιους  διαδρόμους της δυναμης της.Γιατί τα όνειρα δεν είανι της νύχτας .Γεννιούνται όταν απελευθερώνεται ο νούς από τα δεσμά της λογικής και ο πραγματικός ασυνήδητος εαυτός , μορφοποιήται.Σαν ένα σύνεφο που ξεκινά μικρό για να καλύψει όλο τον θόλο του ουρανού μετά και να φέρει θύελα.Εξαγνιστική βροχή που δεν είναι δάκρυ αλλά ο ιδρώτας της αρχέγονης συνεύρεσης των θεων , των δαιμόνων , των ανθρώπων , στα συμπόσια του Πάνα.Και ‘ συ στιγμή είσαι η αιώνια συνουσία του σκοταδιού με το φώς που επιτέλους ανταμώθηκαν , πριν πεθάνει το ένα και πριν γεννηθεί το άλλο.Οταν ο χρόνος δεν έχει πιά σημασία , αποκτά την αληθινή του υπόσταση , πέφτουν τα πέπλα του σα φθινοπωρινά φύλλα και τότε θωρρείς την αλήθεια.Ο χρόνος δεν υπάρχει.Είναι στιγμιαία ψευδαίσθηση του νου που θέλει όλα να έχουν μια αρχή και ένα τέλος,Πάντα υπάρχει κατι πριν την αρχή , πάντα κάτι υπάρχει μετά το τέλος.Αρχή και τέλος είναι ένα . Μια κουκίδα στο άπειρο . Μια στιγμή φωτεινή και σκοτεινή αντάμα. Ο αιώνιος έρωτας του συνηδητού με το ασυνήδητο , του μορφοποιημένου με το άμορφο , η εμμονή των αρχαίων θεών να ζευγαρώνουνμε τους ανθρώπους για  να τους κάνουν αιώνιους όσο μια στιγμή. Η στιγμή είναι αιώνια . Είναι η στιγμιαια αιωνιότητα του άπειρου που γεννά , που γεννιέται σε μια ανάσα που μοιράζεται σ’ ένα φιλίτου σκοταδιού με το φώς. Ο έρωτας που νικά το φθαρτό που θυμιζει την αιωνιότητα που κρύβεται σε μια στιγμή, που ταξιδεύει με το φως διαμέσου του σκοταδιού , για να φτάσει σε σένα. Και να σου θυμίσει την ελευθερία. Να σου θυμίσει ότι δεν βλέπεις όνειρα. Είσαι το όνειρο . Όταν σπάσεις τα αόρατα δεσμά.

Τ ' αγρίμι ειναι λευτερο γιατι δε σε φοβάται , και κυνηγά κι ειν ' μαχητής κι εχθρό δεν τον λυπάται.

Μόν ' ένας τρόπος κυνηγέ , γεράκι να μερέψεις , υπάρχει , αν το βλέμα του για πάντα θα το κλέψεις.

Γέλασε ' συ πιό δυνατά , οσο κι ανε φοβάσαι , στο μπέτι αν έχεις τις πληγές , ποτέ κιοτής δε θα ' σαι.

Να πας κόντρα στον άνεμο με σταθερό τιμόνι , η καταιγίδα σέβεται το θάρρος κι αν θυμώνει.

Κι εσύ θλιμένε μου νοτιά , χορευεις στο καπνό μου , σα το τσιγάρο τελειωσες , φως μου στ ' αποβραδό μου..

Αστρο μακρά που κατοικείς κρυφοχαμογελάς μου , τι ' ναι κρυμένο το θωρρείς , στο διάβα της στρατιάς μου.

Λαφίνες - νύχτες στου καπνού τα πέπλα να κρυφτήτε , να μη σας βρουν της σκέψης μου τα βόλια και χαθήτε.

Τι κι αν καημέ εκάλεσες , νυχτα βαθια του νου μου , με οδηγούν αστερισμοί στα ζάλα τ' εαυτού μου.

Οντε θα κόψεις νύχτα μου του νου μου το κατάρτι , να ξέρεις δε θα βυθιστεί , σε λήθης λάσπη σκάρτη.

Είναι και αυτά τα λογια της Βιβιαν Λι στη ταινια οσα περνει ο ανεμος που τεντωνουν τις χορδες στ ΄αστρα του νου μου . Αυριο είναι μια καινούργια μέρα...Ας αρχίσει η μουσική ...

Σε χαιρετώ με μια κραυγή , που βγάζουν βεδου'ι'νες , αγάπη , φως μου κι ερωντα , χορδές απ ' τ ' άστρη κι ίνες .

Με ζάλα πρωτοχορευτή , τη γης χτυπάω χάμε , να της θυμήσω πως σκυφτός ποτέ δε θέλω να ' μαι.

Κι ανε μου δώσεις μαχαιριά έρωντα φτερωτέ μου , κρυβω το αιμα στην αυγή , ρόδινη που ' ναι θέ μου.

Δεντρί μου και σε πότισα μ ' ιδρώτα και με δάκρυ , γιατι δεν ευρηκα πηγή , στης μοναξιάς την άκρη.

Κι ανε βρεθεί στο δρόμο σου λιθάρι και σκοντάψεις , συνέχισε να περπατείς και ζάλα μην αλλάξεις.

Τον ερωντα ερώτησα αν με θωρρεί π ' αντέχω και μου ' πε το να νταγιαντάς , είναι καημός , .. κατέχω.

Αγρίμι που πληγώθηκε κι αν είναι λαβωμένο , στέκει στη πιο ψηλή κορφή , ορθό κι αντρειωμένο.

Με βλέμα αητού του κυνηγού , στα πλάτη , στα ουράνια , κοιτώ τη ζήση - θήραμα , που μου ξεφεύγει σπάνια.

Στό δώμα του ορίζοντα θα βγώ και θα ξαπλώσω , κόντρα τον ήλιο θα κοιτώ , ελεύθερος να νιώσω.