Και ύστερα βροντήξανε , τα σίδερα κι αρχίσαν , τύμπανα , σφαίρες και φωτιές κι οι ασκομαντούρες φρίξαν .Και φούντωσαν τα πέλαγα , ‘ πο λέξεις που δεν ειπαν , χείλη απού σφαλίστηκαν απ’ της οργής το συμπαν.Σκοτώθηκαν οι έρωντες και γίναν τα φτερά τους , στολίδι σ ‘ αρματα του νού , πελάγων , τα νερά τους . Σαν ηρθ’ η ώρα να διαβείς το σπήλι των ανέμων , βγάζεις φωνή , την γδύνεσαι , γδυτος εγίνεις δαίμων.Με φώτα , λόγια και χλιδές και ψέματα μεγάλα , θελεις να ‘ ρθω , μα δε χαλώ , βήματα πλέον άλλα.Γιατί ψηλά τα πέταξα κι ακούω , πεφτουν χάμε , λογια φτηνά απ’ είπες μου , σκιά μου , τώρα, άμε.

Στη νύχτα  δε ταιριάζουνε γιορτές και πανηγύρια , μόνο σκιές αμοναχές , της σιωπής γεφύρια.

Ξαθέρι εσυ των αστεριών της σιωπής το ταίρι , ποσες φορές μ ‘ ανταμωσες μονο η νυχτιά το ξέρει .

Μαχαίρι ο θυμός καρφώθηκε στου λογισμού τα σπλάχνα κι είναι το χάδι της ψυχής τραγούδι δίχως άχνα.

Αναζητώ τους ασκιανούς μέσα σ’ ερήμου δρόμους , ξαθέρι της αθιβολιάς κρατεί ‘ με απ’ τους ώμους.

Το αυριο δεν έρχεται , το χτες έχει περάσει κι είναι το τώρα πάντα εδώ , νυχτιές να σε κεράσει.

Κεντώ στιγμές μ’ αθιβολιές και με χορδές τα’ απείρου , νυχτιάς κι  αυγής αντάμωμα στην άκρη του ονείρου.

Δεντρί δεν βρίσκει η ψυχή σ’ έρημο σα θα φτάσει , στον εδικό της ασκιανό μόνο θα ξαποστάσει.

Οι χρόνοι κρύφτηκαν βαθιά σ ‘ ένα παλιό πλατάνι , σκάλισαν πόνους , σηκωμούς , αθιβολιάς βοτάνι.

Καιροί , τεχνίτες τ ‘ ουρανού , ταξιδευτές των πόνων , μεσ’ από χιλια χρώματα , μαύρο φοράτε μόνον.

Θάλασσα της ανατολής , ζηλεύω τους αφρούς σου , οντε θυμώνεις και χτυπάς στα βράχια του καημού σου.

Φως μου και πως εχάθηκες στου πέλαγου τσ’ αγκάλες και ματωβάφεις λογισμούς μ ‘ αθιβολιάς ψιχάλες.

Ειν ‘ σε μιαν άκρη ο μισεμός κι ο γυρισμός στην άλλη , τάζεις μου , Κίρκη , πέλαγα , στης λήθης την αγκάλη.

Φώς που υφαίνεις τις ευχές , στο εδικό σου υφάδι , θα ‘ θελα νήμα να γινώ , πόνου κρυφού το χάδι.

Ξύλινος χρόνος κελα’ι’δεί τσ ‘ ιριδισμούς του νου μου κι ειν ‘ μακρινή η ανάσα του στους τόπους τ ‘ ουρανού μου.

Ειν’ καταράκτης ‘ πο φωτιές , ψυχές , μακρά μου μάτια , που ξετυλίγουν τις σιωπές , ανάσες  αγρια άτια.

Θύμισες απ ‘ τα πέλαγα στα κάστρα τ ‘ αστεριώ σου , νυχτιά θα στείλω , να ‘ ναι αυτές , το χάδι στο λυγμό σου.

Μη μου μιλησεις κεραυνε γιατι ‘ μαι θυμωμένη και σπάω αμέσως τις σκιές δίχως να ‘δω ηντα μένει.

Γροθιά κάνω τη σκέψη μου σαφή και τη χτυπάω , πανω στων πόθων τα δέσμα κάθε νυχτια που σπάω.

Λάμα θα βάλω στη φωτιά που καίει στο μυαλό μου , να σημαδέψω μονομιάς το πιο σκληρό ασκιανό μου.