..Στο τέλος βγαίνει μιά πνοή ρεμπέτη , ο αμανές του , απού υψώνεται βαθιά , σα φως απ ' τις σκιές του..

Μέσα στη πάχνη άστρη μου , της νύχτας π ' ανεβαίνει , βγαίνουν ονείρου ξωτικά κι άγρυπνη τα προσμένει.

Εσυ τα φταίς φεγγάρι μου , σου τα ' χω μαζεμένα , το γέμισμα σου ,θύμησε του νου μου τα κρυμένα .

Θεά σελήνη αλήτισσα , ολο γυρνάς στους δρόμους , κρυφά γελάς μου που  ' κλουθώ, τους  εδικούς σου νόμους.

Και υστερα το χάδι σου νεράιδα αυγή μου , εσβυσε όλες τις νυχτιές κι ανθισε η αυλή μου.

Οντε θα γίνω ασκιανός , διχως πατρίδα , νόμους , θα είμαι  χάδι μοναχό , στων αστεριών τους ώμους.

Σπάσε τ ' αόρατα δεσμά του νου που σε κρατούνε , κλεισε τα μάτια και θα δείς , οτι οι ψυχές θωρρούνε.

Ακουσε γιέ των ασκιανών , του φεγγαριού τους δρόμους , που σε καλούνε για να βρείς , δρόμους καινούργιους , μόνους.

Ειν' ασκιανών το θέατρο που μου ' λαχε να ζήσω , μα ' γω θα ρίξω τη σκηνή , το φως για ν ' αντικρύσω.

Θα σε σκοτώσω σιωπή κι υστερα θα φωνάξω , θα γινω φλόγα και φωτιά , σκοτάδι να σε κάψω ..

…Κι εσυ ουρανέ , κλέφτη , που είναι οι κεραυνοί σου ; Χαμογελάς και κοιτάζεις με. Μα εγώ χάνομαι στα στεφανωμένα με κραυγές όρη .  Είναι κραυγές αητών που πετούν ψηλά , μη τυχόν και φανεί το δάκρυ τους. Ενα δάκρυ που ματώνει την αυγή σου , ουρανέ . Μιά  ανοιχτή πληγή , που εκείνη κρατά ανοιχτή.Γιατί δεν θέλει τη ψευτική σου γιατριά, κλέφτη ουρανέ.Γιατί το ματωμένο δάκρυ του αητού είναι η ομορφιά της , ουρανέ.Βλέπω , κοιμάσαι στην αγκαλιά της σιωπής ..Μα οι κραυγές της στοιχειώνουν τα ονειρά σου , ουρανέ. Αυτό το φως εγινε ατσάλι που οι ασκιανοί το φοβούνται . Ρίξε το  βλέμα σου στ ‘ αστέρια .Το σκοτάδι σε κρύβει συνομοτικά για να γεννήσεις τη τη κραυγή που θα ξυπνήσει τους κεραυνούς ερήμην του ουρανού.

Είναι περίεργο πως, το κρασί είναι άλικο , το αίμα είναι άλικο , πως , το άλικο στα όνειρα θα πει πως κατι θα’ ρθει γρήγορα. Η κραυγή από το δάκρυ του αητού έγινε επιτέλους κεραυνός και εσκισε τα νωχελικά πέπλα των καλοκαιρινών οριζόντων, Κτυπάτε τα τύμπανα σας όρη .Είναι ώρα να ξυπνήσουν οι δροσουλίτες που πάντα θα ‘ ρχονται καβαλάριδες και θα παίρνουν πίσω τα κάστρα που έπεσαν με τη προδοσία του εφιάλτη.

Φεγγάρι κρύψου στ ' όνειρα , μη φέγγεις στο σκοτάδι , τ' αγρίμια να γλιτώσουνε ' πο κυνηγού σημάδι.

Φεγγάρι μου και πως μπορείς να είσαι φωτισμένο , οντε σα λύκος αλυχτά , της γης το πεπρωμένο.

φεγγάρι μου , το φέγγος σου δάκρυ καυτό μου μοιάζει , απού τη νύχτα ολόφωτη κάνει καθώς σταλάζει.

…Κι εσυ ουρανέ , κλέφτη , που είναι οι κεραυνοί σου ; Χαμογελάς και κοιτάζεις με. Μα εγώ χάνομαι στα στεφανωμένα με κραυγές όρη . όρη . Είναι κραυγές αητών που πετούν ψηλά , μη τυχόν και φανεί το δάκρυ τους. Εναν δάκρυ που ματώνει την αυγή σου , ουρανέΜιά  ανοιχτή πληγή , που εκείνη κρατά ανοιχτή.Γιατί δεν θέλει τη ψευτική σου γιατριά, κλέφτη ουρανέ.Γιατί το ματωμένο δάκρυ του αητού είναι η ομορφιά της , ουρανέ.Βλέπω , κοιμάσαι στην αγκαλιά της σιωπής ..Μα οι κραυγές της στοιχειώνουν τα ονειρά σου , ουρανέ. Αυτό το φως εγινε ατσάλι που οι ασκιανοί το φοβούνται . Ρίξε το  βλέμα σου στ ‘ αστέρια .Το σκοτάδι σε κρύβει συνομοτικά για να γεννήσεις τη τη κραυγή που θα ξυπνήσει τους κεραυνούς ερήμην του ουρανού.

Είναι περίεργο πως, το κρασί είναι άλικο , το αίμα είναι άλικο , πως , το άλικο στα όνειρα θα πει πως κατι θα’ ρθει γρήγορα. Η κραυγή από το δάκρυ του αητού έγινε επιτέλους κεραυνός και εσκισε τα νωχελικά πέπλα των καλοκαιρινών οριζόντων, Κτυπάτε τα τύμπανα σας όρη .Είναι ώρα να ξυπνήσουν οι δροσουλίτες που πάντα θα ‘ ρχονται καβαλάριδες και θα παίρνουν πίσω τα κάστρα που έπεσαν με τη προδοσία του εφιάλτη.

Δυό λύκοι κι ενας διάβολος παλεύανε ομάδι , ν ' απλώσουνε του σκοταδιού , το δίχτυ , το υφάδι.

Η σιωπή είναι κραυγή , στο τώρα ξημερώνει , παλιών καθρέφτων είδωλα , τα σπάει , τα σκοτώνει.

Εκειός που δε σε σέβεται καλλιά να σε φοβάται , καλύτερα να σε μισεί παρά να σε λυπάται.

θα ' θελα φως μου να ' ξερες πως γινομαι σκοτάδι , κάθε αυγή για να χαθώ στο εδικό σου χάδι.

Τον εδικό μου ασκιανό μονάχα τον φοβάμαι , μόνο αυτός τα ζάλα μου ξέρει να βρίσκει χάμε.