Παντού θα ψάξω για να βρώ του άνεμου τ’ αλώνι , για να λιχνίζω τους καημούς κάθε που ξημερώνει.

Του κόσμου ολου η σιγαλιά στις ξαστεριές τ ‘ απείρου , κρυο νερό στην ερημο , μοναχικού ονείρου .

Κρυφέ καημέ και χάδι μου κάθε αυγή και δείλι , περνώ σκιά στους δρόμους σου , ανεμου ανθέ τ ‘ Απρίλη.

…Όταν μάθεις να παίζεις με τις σιωπές θα συνυπάρξεις . Εκεί που κλείνει ο κύκλος , η δύση και η ανατολή γίνονται ένα. Την ίδια στιγμή τέλος και αρχή . Το ίδιο σημείο τέρμα και αφετηρία. Αρκεί να γινεις βιρτουόζος των σιωπών, Για να μπορεί μετα να ακουστεί το βροντερό ξέσπασμα του κεραυνού που χαράζει ανεξίτηλα , όπως αυτός νομίζει τουλάχιστον , τα στήθη των οριζόντων , αφήνοντας ένα σημάδι που θα χαθεί στο πρώτο φως .Οι σιωπές , οι μουσικές παυσεις , είναι επαναστατικές. Αλλάζουν τα πάντα.Κανένα μοτίβο δεν είναι το ίδιο μέσα σ’ αυτές. Είναι βροντερές , υποχθόνιες και συνωμοτικές.   Γιατί αναιρούν το συνηθισμένο .Γιατί θα δώσουν το ρυθμό της έκρηξης .Γιατί ανασυντάσουν τις δυνάμεις για την πιο κρίσιμη επίθεση στις βαλτωμένες πληγές , τις οποίες τςλικά θα θεραπεύσουν . Ζώντας μέσα στη φωτιά των αστερισμών , το φως και το σκοτάδι , συνωμοτούν , στα κρυφά λημέρια των ονείρων . Και η σιωπή τα βοηθά και καλύπτει τα ίχνη τους , να μην τα βρεί αυτό που έχει περάσει ανεπιστρεπτί , μα που από ένα πείσμα θα ήθελε να τα σκοτώσει . Να σκοτώσει το καινούργιο που το απειλεί.Γιατί μέσα στο καινούργιο είναι η πραγμάτωση της ψυχής , που αναιρεί την καθεκυστηία  τάξη του.Κανένα καθεστώς δεν θέλει το καινούργιο , γιατί τότε θα πάψει πλέον να είναι καθεστός.Ο βολεμένος του εαυτός θα χαθεί .Γιατί το καινούργιο είναι κίνηση , ο χορός , με συνδιασμούς άπειρων βημάτων , στην εκρηκτική μουσική που έρχεται πάντα μετά την παύση , μετά από την σιωπή. Και είναι αναπάντεχα αυτά τα βήματα . Διαφορετικά. Και κορυφώνονται σε όρη απάτητα . Εκει  που το μόνο πανωφόρι του γυμού ονείρου είναι ο άνεμος , είναι τα φτερά που παίζουν με τον άνεμο , είναι το ταίρι της αλήθειας. Το πραγματικό ‘’είναι’’ . Γιατί κοιτάμε στον καθρεφτη ; Για να δούμε αυτό που ξέρουμε ; Ή να δούμε αυτό που πραγματικά ‘’είναι’’ .Νομίζεις ότι ξέρεις τις σκιές , τα χρώματα , το φως , μεχρης ώσπου , ενας εμπειρος ζωγράφος σου εξηγήσει ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται. Αυτό που νομίζεις ότι σου είναι οικείο , ουσιαστικά δεν το ξέρεις , γιατί δεν ξέρεις πώς να το βλέπεις.Πρέπει να εχεις αλήθεια για να το δεις πραγματικά, να ξεφύγεις από τον βολεμένο νού σου .Να παιξεις πέρα από τις νότες . Να χαθείς , για να μπορέσεις να βρεθείς.

Τη σιωπή μου οντ’ ακούς να ξέρεις δε θ ‘ αργήσει , οσαν του λύκου πάτημα , φωτιά θα ξεκινήσει.

Τ’ άστρη ψυχές χαμένες , αγρυπνες μεσ’ τη φωτιά που ζούνε , τους βολεμένους εαυτούς ποτές τους δεν ακούνε.

Δεντριού κομένου το κορμί το ‘ φτιαξες σμιλεψες το , νεκρού καιρού το ουρλιαχτό , το πήρες κι εκαψες το.

Λέγεις μου πως ξέρεις τα , του νου τα μονοπάτια , εισαι τυφλός και δε θωρρεις , ειν’ σε πληγη αλάτια.

…Όταν μάθεις να παίζεις με τις σιωπές θα συνυπάρξεις . Εκεί που κλείνει ο κύκλος , η δύση και η ανατολή γίνονται ένα. Την ίδια στιγμή τέλος και αρχή . Το ίδιο σημείο τέρμα και αφετηρία. Αρκεί να γινεις βιρτουόζος των σιωπών, Για να μπορεί μετα να ακουστεί το βροντερό ξέσπασμα του κεραυνού που χαράζει ανεξίτηλα , όπως αυτός νομίζει τουλάχιστον , τα στήθη των οριζόντων , αφήνοντας ένα σημάδι που θα χαθεί στο πρώτο φως .Οι σιωπές , οι μουσικές παυσεις , είναι επαναστατικές. Αλλάζουν τα πάντα.Κανένα μοτίβο δεν είναι το ίδιο μέσα σ’ αυτές. Είναι βροντερές , υποχθόνιες και συνωμοτικές.   Γιατί αναιρούν το συνηθισμένο .Γιατί θα δώσουν το ρυθμό της έκρηξης .Γιατί ανασυντάσουν τις δυνάμεις για την πιο κρίσιμη επίθεση στις βαλτωμένες πληγές , τις οποίες τςλικά θα θεραπεύσουν . Ζώντας μέσα στη φωτιά των αστερισμών , το φως και το σκοτάδι , συνωμοτούν , στα κρυφά λημέρια των ονείρων . Και η σιωπή τα βοηθά και καλύπτει τα ίχνη τους , να μην τα βρεί αυτό που έχει περάσει ανεπιστρεπτί , μα που από ένα πείσμα θα ήθελε να τα σκοτώσει . Να σκοτώσει το καινούργιο που το απειλεί.Γιατί μέσα στο καινούργιο είναι η πραγμάτωση της ψυχής , που αναιρεί την καθεκυστηία  τάξη του.Κανένα καθεστώς δεν θέλει το καινούργιο , γιατί τότε θα πάψει πλέον να είναι καθεστός.Ο βολεμένος του εαυτός θα χαθεί .Γιατί το καινούργιο είναι κίνηση , ο χορός , με συνδιασμούς άπειρων βημάτων , στην εκρηκτική μουσική που έρχεται πάντα μετά την παύση , μετά από την σιωπή. Και είναι αναπάντεχα αυτά τα βήματα . Διαφορετικά. Και κορυφώνονται σε όρη απάτητα . Εκει  που το μόνο πανωφόρι του γυμού ονείρου είναι ο άνεμος , είναι τα φτερά που παίζουν με τον άνεμο , είναι το ταίρι της αλήθειας. Το πραγματικό ‘’είναι’’ . Γιατί κοιτάμε στον καθρεφτη ; Για να δούμε αυτό που ξέρουμε ; Ή να δούμε αυτό που πραγματικά ‘’είναι’’ .Νομίζεις ότι ξέρεις τις σκιές , τα χρώματα , το φως , μεχρης ώσπου , ενας εμπειρος ζωγράφος σου εξηγήσει ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται. Αυτό που νομίζεις ότι σου είναι οικείο , ουσιαστικά δεν το ξέρεις , γιατί δεν ξέρεις πώς να το βλέπεις.Πρέπει να εχεις αλήθεια για να το δεις πραγματικά, να ξεφύγεις από τον βολεμένο νού σου .Να παιξεις πέρα από τις νότες . Να χαθείς , για να μπορέσεις να βρεθείς.

Χαράκωσα τις μαχαιριές της νυχτας και του νού μου και τα σημάδια τα ‘ κανα , στολίδια του κορμιού μου.

Στιγμές καρφώνουν τις στιγμές , άτια πολλά καλπάζουν , θωρρούν φωτιά και χαίρονται απου οι καιροί αλλάζουν.

Μέσα στο μαύρο της νυχτιάς σκιές ακροβατούνε που ‘ χουν χαθεί και δε νογούν θρύψαλα που πατούνε.

Οντε γεννιέσαι στη φωτιά θε να γενείς μια φλόγα απού θα κάνει τις στιγμές μιανής γοργόνας ρόγα.

Στη ρούγα απου περπατάς σε περπατούν αηδόνια , μονάχα λύκοι π ‘ αλιχτούν με αίμα στα Σαγώνια.

Οντε γεννήθηκε το φως , πονεσε το σκοτάδι , εβγήκε απ ‘ τα σπλάχνα του και τ ‘ αφησε σημάδι .

…Κι ετσιαρχιζει μια στροφή , της μοίρας παραμύθι , ο δράκος  πως εχάθηκε , στων λογισμών τη λήθη.

Δεν εγεννήθη η μοναξιά γι ‘ αυτό δε θ ‘ αποθάνει , υπήρξε πριν απ ‘ την αρχή και τέλος δε τη πιάνει .

 Πήγα μακρά ,πολύ μακρά , στο τέλος , στην αρχή σου , άνεμε , άστρο κι έρωντα , να γίνει η ευχή σου.

Τα μάτια κλείνω και θωρρώ ότι δε θα μπορούσε , φως και σκοτάδι να μου πεί , στο κύμμα σου που ζούσε.

Μέσα ‘ πο τις θάλασσες πέρα ‘ πο τις στεριές σου θα σε ζητώ , ταξιδευτής , στις πιο κρυφές μεριές σου.

Ζητάς κρυφές αναπνοές στα κρυσταλένια κρίνα , αυγής μικρής να σ’ οδηγούν κατά πως ξέρουν ‘ κείνα .Και μακρινούς αστερισμούς χρόνια πολλα χαμένους , να σ’ ορμηνέψουν στους γκρεμούς τσ’ αβύσσου , ξεχασμένους. Και ξωτικά απού ευχές κρατούνε μαγεμένες , σ’ ακτές που δε πατήθηκαν τις εχουνε κλεισμένες . Και σου τις δίνουν να γυρνάς στους τόπους της γαλήνης , να σεργιανάς στους λογισμούς , στις θύμησες να μείνεις . Σκιές απου ‘ ναι όμορφες , πιο όμορφες θα γίνουν , οντε στο φως θε να χαθούν τ’ ονείρων απού σβύνουν . Μέσ’ από τ’ όστρακο της γης ξαθέρι που γεννιέται , άγγιγμα , χάδι ορφανό , θύμηση που ξεχνιέται.

…Ο χρόνος είναι καλός μαζί σου όταν εχεις το χάδι στη ψυχή. Τότε ανοίγεται η αγκαλιά του ορίζοντα και χάνεσαι στους γκρεμούς του άπειρου . Ταξιδεύεις στους αφρούς του πελάγου που καρφώνονται με δύναμη σοτυς βράχους της επιθυμίας .Σημασία εχει ότι είσαι δεντρί στην ακρη της αβύσσου ταξιδευτή . Κοιτάς κατάματα το φτερωτό φως και γίνεσαι ένα μαζί του.     Και το χάδι είναι πάντα εκεί.Μιά απουσία παρούσα . Δυό σπίθες παίζουν με τον άνεμο . Και ο ξύλινος χρόνος μετρά τις ουλές των οριζόντων. Κάθε τέλος σημαίνει μια αρχή . Κοίτα κατάματα τη γυμνή σου σκέψη ταξιδευτή και μη στρέφεις το βλέμμα.Είναι μακριά το κοντά όταν γίνεται μια αρχή.Το σαλπάρισμα μιάς πειρατικής ιδέας είναι η αρχή. Να παραμείνεις πειρατής. Να κουρσεύεις τις στιγμές από την αρμάδα του χρόνου. Μια ρυθμική εναλαγή είναι το πετάρισμα της σκέψης και ύστερα το χάδι του γκρεμού.Ο άνεμος είναι συντροφος των μεγάλων αποστάσεων της αναζήτησης. Η εναλαγη είναι το διαφορετικό . Μικρές εκρήξεις του είναι που θα μορφοποιήσουν την εντροπία του συναισθήματος . Ένα παράθυρο ανοιχτό στη νύχτα. Είναι περίεργο ότι το σκοτάδι εχει ταυτηστεί με το φόβο της ανυπαρξίας . Είναι ζεστό το σκοτάδι . Είναι γεμάτο θύμησες.Ε΄ιναι το ταξίδι που θα παραμείνει ατελείωτο γι ‘ αυτό και είναι μαγικό.Το τέλος είναι το βιαιο φρενάρισμα του γνωστού και  η αρχή του άγνωστου.Το ότι δεν είναι κατι γνωστό δεν πάει να πει ότι είναι ανύπαρκτο. Κάποιες στιγμές το σκοτάδι γίνεται φως όταν το αγνωστο , γινεται γνωστό , εφικτό. Τότε , λένε , υπάχει .Δηλαδη πριν δεν υπήρχε επειδή απλά δεν το ήξερες ;. Είναι η γνώση που καθορίζει το υπάρχον ή την ανυπαρξία;. Τραγικέ ταξιδευτή . Το σκοτάδι και το φως θα συναντηθουν πάλι απόψε στο πειρατικό σου . Κοίταξε να φυλάξεις καλά το μπαρούτι μη τυχόν και εκραγεί το ‘’ είναι’’ σου και δημιουργήσεις στιγμές.Τραγικό , καημένο αγνωστο , θα σε μάθουν απόψε . Το φιλί της αβύσσου σε μάγεψε και ζητάς να χαθείς στους γκρεμούς της . Εκλεψε η αυγή τις ηδονές στο αλικο , παιχνιδιάρικο χαμόγελο της. Ο κόσμος τελειώνει στη ν κορύφωση .Το γνωστό πεθαίνει . Μετα το αγνωστο , το σκοτάδι , υφαίνει τα νήματα του καινούργιου. Μια σκιά που μιλά. Μια σιωπη – σκιά. Η σκιά είναι όμορφη στο φως . Τότε που χάνεται…