Μόν ' ένας τρόπος κυνηγέ , γεράκι να μερέψεις , υπάρχει , αν το βλέμα του για πάντα θα το κλέψεις.

Γέλασε ' συ πιό δυνατά , οσο κι ανε φοβάσαι , στο μπέτι αν έχεις τις πληγές , ποτέ κιοτής δε θα ' σαι.

Να πας κόντρα στον άνεμο με σταθερό τιμόνι , η καταιγίδα σέβεται το θάρρος κι αν θυμώνει.

Κι εσύ θλιμένε μου νοτιά , χορευεις στο καπνό μου , σα το τσιγάρο τελειωσες , φως μου στ ' αποβραδό μου..

Αστρο μακρά που κατοικείς κρυφοχαμογελάς μου , τι ' ναι κρυμένο το θωρρείς , στο διάβα της στρατιάς μου.

Λαφίνες - νύχτες στου καπνού τα πέπλα να κρυφτήτε , να μη σας βρουν της σκέψης μου τα βόλια και χαθήτε.

Τι κι αν καημέ εκάλεσες , νυχτα βαθια του νου μου , με οδηγούν αστερισμοί στα ζάλα τ' εαυτού μου.

Οντε θα κόψεις νύχτα μου του νου μου το κατάρτι , να ξέρεις δε θα βυθιστεί , σε λήθης λάσπη σκάρτη.

Είναι και αυτά τα λογια της Βιβιαν Λι στη ταινια οσα περνει ο ανεμος που τεντωνουν τις χορδες στ ΄αστρα του νου μου . Αυριο είναι μια καινούργια μέρα...Ας αρχίσει η μουσική ...

Σε χαιρετώ με μια κραυγή , που βγάζουν βεδου'ι'νες , αγάπη , φως μου κι ερωντα , χορδές απ ' τ ' άστρη κι ίνες .

Με ζάλα πρωτοχορευτή , τη γης χτυπάω χάμε , να της θυμήσω πως σκυφτός ποτέ δε θέλω να ' μαι.

Κι ανε μου δώσεις μαχαιριά έρωντα φτερωτέ μου , κρυβω το αιμα στην αυγή , ρόδινη που ' ναι θέ μου.

Δεντρί μου και σε πότισα μ ' ιδρώτα και με δάκρυ , γιατι δεν ευρηκα πηγή , στης μοναξιάς την άκρη.

Κι ανε βρεθεί στο δρόμο σου λιθάρι και σκοντάψεις , συνέχισε να περπατείς και ζάλα μην αλλάξεις.

Τον ερωντα ερώτησα αν με θωρρεί π ' αντέχω και μου ' πε το να νταγιαντάς , είναι καημός , .. κατέχω.

Αγρίμι που πληγώθηκε κι αν είναι λαβωμένο , στέκει στη πιο ψηλή κορφή , ορθό κι αντρειωμένο.

Με βλέμα αητού του κυνηγού , στα πλάτη , στα ουράνια , κοιτώ τη ζήση - θήραμα , που μου ξεφεύγει σπάνια.

Στό δώμα του ορίζοντα θα βγώ και θα ξαπλώσω , κόντρα τον ήλιο θα κοιτώ , ελεύθερος να νιώσω.

Νομίζεις είσαι άρχοντας στου σκότους το βασίλειο  , μα είμαι χα'ι'νης της αυγής , με άτι μου τον ήλιο.

Είσαι μικρό αδιέξοδο στου δρόμου μου την άκρη , μα ' χω φτερούγες και πετώ , πάνω του δίχως δάκρυ.

Ειναι μακρά , πολύ μακρά , φτηνά λόγια που είπες  και ' συ μικρός , πολυ μικρός οφις σε σκότους τρύπες.

Ακου τη σκέψη που ' φυγε απο του νου την άκρη , δροσοσταλίδα της αυγής που  μπλέχτηκε στο δάκρυ.

... Το μέλλον είναι αυτό που κάπου αλλού είναι παρελθόν και εμείς δε το γνωρίσαμε ακόμα ...

Μιά φαντασία είμαστε , ενέργεια δίχως ύλη , γι ' αυτό τη σκέψη δε κρατά , του λογισμού η πύλη .

Οσο θωρρείς τα πιό μακρά , είναι παλιά οτι βλέπεις , απλά μόλις τα γνώρισες , καινουργια και τα έχεις.

Μιά φαντασία είμαστε , ενέργεια δίχως ύλη, γι ' αυτό τη σκέψη δε κρατά του ορίζοντα η πύλη.

Την εδική μου την αυλή μου λές πως να διαρμήσω , σα τη γκαμήλα δε θωρρείς τη πλάτη σου οπίσω.

Εχει ο καθένας για να πει πάντοτε μιά κουβέντα , για τσ' άλλους , λες κι η  ζήση του εχει μονάχα ρέντα.

Κρίνεις τη κάθε μου στιγμή , έχεις για όλα λόγο , αντε μιά βόλτα να κρυφτεις κι ασε με πιά ντελόγο.

Κι αν λέγεις μου δε βρίσκεται λύση αλλη καμμία , σου λέγω , οτι δε λύνεται , κόβεται με τη μία.

Του κάτω κόσμου η πεθυμιά κι η δυναμη τ ' απάνω , ομάδι κι αν εσμιξουνε , τα μάτια σου δε χάνω .

..Στο τέλος βγαίνει μιά πνοή ρεμπέτη , ο αμανές του , απού υψώνεται βαθιά , σα φως απ ' τις σκιές του..

Μέσα στη πάχνη άστρη μου , της νύχτας π ' ανεβαίνει , βγαίνουν ονείρου ξωτικά κι άγρυπνη τα προσμένει.

Εσυ τα φταίς φεγγάρι μου , σου τα ' χω μαζεμένα , το γέμισμα σου ,θύμησε του νου μου τα κρυμένα .

Θεά σελήνη αλήτισσα , ολο γυρνάς στους δρόμους , κρυφά γελάς μου που  ' κλουθώ, τους  εδικούς σου νόμους.

Και υστερα το χάδι σου νεράιδα αυγή μου , εσβυσε όλες τις νυχτιές κι ανθισε η αυλή μου.

Οντε θα γίνω ασκιανός , διχως πατρίδα , νόμους , θα είμαι  χάδι μοναχό , στων αστεριών τους ώμους.

Σπάσε τ ' αόρατα δεσμά του νου που σε κρατούνε , κλεισε τα μάτια και θα δείς , οτι οι ψυχές θωρρούνε.

Ακουσε γιέ των ασκιανών , του φεγγαριού τους δρόμους , που σε καλούνε για να βρείς , δρόμους καινούργιους , μόνους.

Ειν' ασκιανών το θέατρο που μου ' λαχε να ζήσω , μα ' γω θα ρίξω τη σκηνή , το φως για ν ' αντικρύσω.

Θα σε σκοτώσω σιωπή κι υστερα θα φωνάξω , θα γινω φλόγα και φωτιά , σκοτάδι να σε κάψω ..

…Κι εσυ ουρανέ , κλέφτη , που είναι οι κεραυνοί σου ; Χαμογελάς και κοιτάζεις με. Μα εγώ χάνομαι στα στεφανωμένα με κραυγές όρη .  Είναι κραυγές αητών που πετούν ψηλά , μη τυχόν και φανεί το δάκρυ τους. Ενα δάκρυ που ματώνει την αυγή σου , ουρανέ . Μιά  ανοιχτή πληγή , που εκείνη κρατά ανοιχτή.Γιατί δεν θέλει τη ψευτική σου γιατριά, κλέφτη ουρανέ.Γιατί το ματωμένο δάκρυ του αητού είναι η ομορφιά της , ουρανέ.Βλέπω , κοιμάσαι στην αγκαλιά της σιωπής ..Μα οι κραυγές της στοιχειώνουν τα ονειρά σου , ουρανέ. Αυτό το φως εγινε ατσάλι που οι ασκιανοί το φοβούνται . Ρίξε το  βλέμα σου στ ‘ αστέρια .Το σκοτάδι σε κρύβει συνομοτικά για να γεννήσεις τη τη κραυγή που θα ξυπνήσει τους κεραυνούς ερήμην του ουρανού.

Είναι περίεργο πως, το κρασί είναι άλικο , το αίμα είναι άλικο , πως , το άλικο στα όνειρα θα πει πως κατι θα’ ρθει γρήγορα. Η κραυγή από το δάκρυ του αητού έγινε επιτέλους κεραυνός και εσκισε τα νωχελικά πέπλα των καλοκαιρινών οριζόντων, Κτυπάτε τα τύμπανα σας όρη .Είναι ώρα να ξυπνήσουν οι δροσουλίτες που πάντα θα ‘ ρχονται καβαλάριδες και θα παίρνουν πίσω τα κάστρα που έπεσαν με τη προδοσία του εφιάλτη.

Φεγγάρι κρύψου στ ' όνειρα , μη φέγγεις στο σκοτάδι , τ' αγρίμια να γλιτώσουνε ' πο κυνηγού σημάδι.

Φεγγάρι μου και πως μπορείς να είσαι φωτισμένο , οντε σα λύκος αλυχτά , της γης το πεπρωμένο.

φεγγάρι μου , το φέγγος σου δάκρυ καυτό μου μοιάζει , απού τη νύχτα ολόφωτη κάνει καθώς σταλάζει.

…Κι εσυ ουρανέ , κλέφτη , που είναι οι κεραυνοί σου ; Χαμογελάς και κοιτάζεις με. Μα εγώ χάνομαι στα στεφανωμένα με κραυγές όρη . όρη . Είναι κραυγές αητών που πετούν ψηλά , μη τυχόν και φανεί το δάκρυ τους. Εναν δάκρυ που ματώνει την αυγή σου , ουρανέΜιά  ανοιχτή πληγή , που εκείνη κρατά ανοιχτή.Γιατί δεν θέλει τη ψευτική σου γιατριά, κλέφτη ουρανέ.Γιατί το ματωμένο δάκρυ του αητού είναι η ομορφιά της , ουρανέ.Βλέπω , κοιμάσαι στην αγκαλιά της σιωπής ..Μα οι κραυγές της στοιχειώνουν τα ονειρά σου , ουρανέ. Αυτό το φως εγινε ατσάλι που οι ασκιανοί το φοβούνται . Ρίξε το  βλέμα σου στ ‘ αστέρια .Το σκοτάδι σε κρύβει συνομοτικά για να γεννήσεις τη τη κραυγή που θα ξυπνήσει τους κεραυνούς ερήμην του ουρανού.

Είναι περίεργο πως, το κρασί είναι άλικο , το αίμα είναι άλικο , πως , το άλικο στα όνειρα θα πει πως κατι θα’ ρθει γρήγορα. Η κραυγή από το δάκρυ του αητού έγινε επιτέλους κεραυνός και εσκισε τα νωχελικά πέπλα των καλοκαιρινών οριζόντων, Κτυπάτε τα τύμπανα σας όρη .Είναι ώρα να ξυπνήσουν οι δροσουλίτες που πάντα θα ‘ ρχονται καβαλάριδες και θα παίρνουν πίσω τα κάστρα που έπεσαν με τη προδοσία του εφιάλτη.

Δυό λύκοι κι ενας διάβολος παλεύανε ομάδι , ν ' απλώσουνε του σκοταδιού , το δίχτυ , το υφάδι.

Η σιωπή είναι κραυγή , στο τώρα ξημερώνει , παλιών καθρέφτων είδωλα , τα σπάει , τα σκοτώνει.

Εκειός που δε σε σέβεται καλλιά να σε φοβάται , καλύτερα να σε μισεί παρά να σε λυπάται.

θα ' θελα φως μου να ' ξερες πως γινομαι σκοτάδι , κάθε αυγή για να χαθώ στο εδικό σου χάδι.

Τον εδικό μου ασκιανό μονάχα τον φοβάμαι , μόνο αυτός τα ζάλα μου ξέρει να βρίσκει χάμε.

Παντού θα ψάξω για να βρώ του άνεμου τ’ αλώνι , για να λιχνίζω τους καημούς κάθε που ξημερώνει.

Του κόσμου ολου η σιγαλιά στις ξαστεριές τ ‘ απείρου , κρυο νερό στην ερημο , μοναχικού ονείρου .

Κρυφέ καημέ και χάδι μου κάθε αυγή και δείλι , περνώ σκιά στους δρόμους σου , ανεμου ανθέ τ ‘ Απρίλη.

…Όταν μάθεις να παίζεις με τις σιωπές θα συνυπάρξεις . Εκεί που κλείνει ο κύκλος , η δύση και η ανατολή γίνονται ένα. Την ίδια στιγμή τέλος και αρχή . Το ίδιο σημείο τέρμα και αφετηρία. Αρκεί να γινεις βιρτουόζος των σιωπών, Για να μπορεί μετα να ακουστεί το βροντερό ξέσπασμα του κεραυνού που χαράζει ανεξίτηλα , όπως αυτός νομίζει τουλάχιστον , τα στήθη των οριζόντων , αφήνοντας ένα σημάδι που θα χαθεί στο πρώτο φως .Οι σιωπές , οι μουσικές παυσεις , είναι επαναστατικές. Αλλάζουν τα πάντα.Κανένα μοτίβο δεν είναι το ίδιο μέσα σ’ αυτές. Είναι βροντερές , υποχθόνιες και συνωμοτικές.   Γιατί αναιρούν το συνηθισμένο .Γιατί θα δώσουν το ρυθμό της έκρηξης .Γιατί ανασυντάσουν τις δυνάμεις για την πιο κρίσιμη επίθεση στις βαλτωμένες πληγές , τις οποίες τςλικά θα θεραπεύσουν . Ζώντας μέσα στη φωτιά των αστερισμών , το φως και το σκοτάδι , συνωμοτούν , στα κρυφά λημέρια των ονείρων . Και η σιωπή τα βοηθά και καλύπτει τα ίχνη τους , να μην τα βρεί αυτό που έχει περάσει ανεπιστρεπτί , μα που από ένα πείσμα θα ήθελε να τα σκοτώσει . Να σκοτώσει το καινούργιο που το απειλεί.Γιατί μέσα στο καινούργιο είναι η πραγμάτωση της ψυχής , που αναιρεί την καθεκυστηία  τάξη του.Κανένα καθεστώς δεν θέλει το καινούργιο , γιατί τότε θα πάψει πλέον να είναι καθεστός.Ο βολεμένος του εαυτός θα χαθεί .Γιατί το καινούργιο είναι κίνηση , ο χορός , με συνδιασμούς άπειρων βημάτων , στην εκρηκτική μουσική που έρχεται πάντα μετά την παύση , μετά από την σιωπή. Και είναι αναπάντεχα αυτά τα βήματα . Διαφορετικά. Και κορυφώνονται σε όρη απάτητα . Εκει  που το μόνο πανωφόρι του γυμού ονείρου είναι ο άνεμος , είναι τα φτερά που παίζουν με τον άνεμο , είναι το ταίρι της αλήθειας. Το πραγματικό ‘’είναι’’ . Γιατί κοιτάμε στον καθρεφτη ; Για να δούμε αυτό που ξέρουμε ; Ή να δούμε αυτό που πραγματικά ‘’είναι’’ .Νομίζεις ότι ξέρεις τις σκιές , τα χρώματα , το φως , μεχρης ώσπου , ενας εμπειρος ζωγράφος σου εξηγήσει ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται. Αυτό που νομίζεις ότι σου είναι οικείο , ουσιαστικά δεν το ξέρεις , γιατί δεν ξέρεις πώς να το βλέπεις.Πρέπει να εχεις αλήθεια για να το δεις πραγματικά, να ξεφύγεις από τον βολεμένο νού σου .Να παιξεις πέρα από τις νότες . Να χαθείς , για να μπορέσεις να βρεθείς.

Τη σιωπή μου οντ’ ακούς να ξέρεις δε θ ‘ αργήσει , οσαν του λύκου πάτημα , φωτιά θα ξεκινήσει.

Τ’ άστρη ψυχές χαμένες , αγρυπνες μεσ’ τη φωτιά που ζούνε , τους βολεμένους εαυτούς ποτές τους δεν ακούνε.

Δεντριού κομένου το κορμί το ‘ φτιαξες σμιλεψες το , νεκρού καιρού το ουρλιαχτό , το πήρες κι εκαψες το.

Λέγεις μου πως ξέρεις τα , του νου τα μονοπάτια , εισαι τυφλός και δε θωρρεις , ειν’ σε πληγη αλάτια.

…Όταν μάθεις να παίζεις με τις σιωπές θα συνυπάρξεις . Εκεί που κλείνει ο κύκλος , η δύση και η ανατολή γίνονται ένα. Την ίδια στιγμή τέλος και αρχή . Το ίδιο σημείο τέρμα και αφετηρία. Αρκεί να γινεις βιρτουόζος των σιωπών, Για να μπορεί μετα να ακουστεί το βροντερό ξέσπασμα του κεραυνού που χαράζει ανεξίτηλα , όπως αυτός νομίζει τουλάχιστον , τα στήθη των οριζόντων , αφήνοντας ένα σημάδι που θα χαθεί στο πρώτο φως .Οι σιωπές , οι μουσικές παυσεις , είναι επαναστατικές. Αλλάζουν τα πάντα.Κανένα μοτίβο δεν είναι το ίδιο μέσα σ’ αυτές. Είναι βροντερές , υποχθόνιες και συνωμοτικές.   Γιατί αναιρούν το συνηθισμένο .Γιατί θα δώσουν το ρυθμό της έκρηξης .Γιατί ανασυντάσουν τις δυνάμεις για την πιο κρίσιμη επίθεση στις βαλτωμένες πληγές , τις οποίες τςλικά θα θεραπεύσουν . Ζώντας μέσα στη φωτιά των αστερισμών , το φως και το σκοτάδι , συνωμοτούν , στα κρυφά λημέρια των ονείρων . Και η σιωπή τα βοηθά και καλύπτει τα ίχνη τους , να μην τα βρεί αυτό που έχει περάσει ανεπιστρεπτί , μα που από ένα πείσμα θα ήθελε να τα σκοτώσει . Να σκοτώσει το καινούργιο που το απειλεί.Γιατί μέσα στο καινούργιο είναι η πραγμάτωση της ψυχής , που αναιρεί την καθεκυστηία  τάξη του.Κανένα καθεστώς δεν θέλει το καινούργιο , γιατί τότε θα πάψει πλέον να είναι καθεστός.Ο βολεμένος του εαυτός θα χαθεί .Γιατί το καινούργιο είναι κίνηση , ο χορός , με συνδιασμούς άπειρων βημάτων , στην εκρηκτική μουσική που έρχεται πάντα μετά την παύση , μετά από την σιωπή. Και είναι αναπάντεχα αυτά τα βήματα . Διαφορετικά. Και κορυφώνονται σε όρη απάτητα . Εκει  που το μόνο πανωφόρι του γυμού ονείρου είναι ο άνεμος , είναι τα φτερά που παίζουν με τον άνεμο , είναι το ταίρι της αλήθειας. Το πραγματικό ‘’είναι’’ . Γιατί κοιτάμε στον καθρεφτη ; Για να δούμε αυτό που ξέρουμε ; Ή να δούμε αυτό που πραγματικά ‘’είναι’’ .Νομίζεις ότι ξέρεις τις σκιές , τα χρώματα , το φως , μεχρης ώσπου , ενας εμπειρος ζωγράφος σου εξηγήσει ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται. Αυτό που νομίζεις ότι σου είναι οικείο , ουσιαστικά δεν το ξέρεις , γιατί δεν ξέρεις πώς να το βλέπεις.Πρέπει να εχεις αλήθεια για να το δεις πραγματικά, να ξεφύγεις από τον βολεμένο νού σου .Να παιξεις πέρα από τις νότες . Να χαθείς , για να μπορέσεις να βρεθείς.

Χαράκωσα τις μαχαιριές της νυχτας και του νού μου και τα σημάδια τα ‘ κανα , στολίδια του κορμιού μου.

Στιγμές καρφώνουν τις στιγμές , άτια πολλά καλπάζουν , θωρρούν φωτιά και χαίρονται απου οι καιροί αλλάζουν.

Μέσα στο μαύρο της νυχτιάς σκιές ακροβατούνε που ‘ χουν χαθεί και δε νογούν θρύψαλα που πατούνε.

Οντε γεννιέσαι στη φωτιά θε να γενείς μια φλόγα απού θα κάνει τις στιγμές μιανής γοργόνας ρόγα.

Στη ρούγα απου περπατάς σε περπατούν αηδόνια , μονάχα λύκοι π ‘ αλιχτούν με αίμα στα Σαγώνια.

Οντε γεννήθηκε το φως , πονεσε το σκοτάδι , εβγήκε απ ‘ τα σπλάχνα του και τ ‘ αφησε σημάδι .

…Κι ετσιαρχιζει μια στροφή , της μοίρας παραμύθι , ο δράκος  πως εχάθηκε , στων λογισμών τη λήθη.

Δεν εγεννήθη η μοναξιά γι ‘ αυτό δε θ ‘ αποθάνει , υπήρξε πριν απ ‘ την αρχή και τέλος δε τη πιάνει .

 Πήγα μακρά ,πολύ μακρά , στο τέλος , στην αρχή σου , άνεμε , άστρο κι έρωντα , να γίνει η ευχή σου.

Τα μάτια κλείνω και θωρρώ ότι δε θα μπορούσε , φως και σκοτάδι να μου πεί , στο κύμμα σου που ζούσε.

Μέσα ‘ πο τις θάλασσες πέρα ‘ πο τις στεριές σου θα σε ζητώ , ταξιδευτής , στις πιο κρυφές μεριές σου.

Ζητάς κρυφές αναπνοές στα κρυσταλένια κρίνα , αυγής μικρής να σ’ οδηγούν κατά πως ξέρουν ‘ κείνα .Και μακρινούς αστερισμούς χρόνια πολλα χαμένους , να σ’ ορμηνέψουν στους γκρεμούς τσ’ αβύσσου , ξεχασμένους. Και ξωτικά απού ευχές κρατούνε μαγεμένες , σ’ ακτές που δε πατήθηκαν τις εχουνε κλεισμένες . Και σου τις δίνουν να γυρνάς στους τόπους της γαλήνης , να σεργιανάς στους λογισμούς , στις θύμησες να μείνεις . Σκιές απου ‘ ναι όμορφες , πιο όμορφες θα γίνουν , οντε στο φως θε να χαθούν τ’ ονείρων απού σβύνουν . Μέσ’ από τ’ όστρακο της γης ξαθέρι που γεννιέται , άγγιγμα , χάδι ορφανό , θύμηση που ξεχνιέται.

…Ο χρόνος είναι καλός μαζί σου όταν εχεις το χάδι στη ψυχή. Τότε ανοίγεται η αγκαλιά του ορίζοντα και χάνεσαι στους γκρεμούς του άπειρου . Ταξιδεύεις στους αφρούς του πελάγου που καρφώνονται με δύναμη σοτυς βράχους της επιθυμίας .Σημασία εχει ότι είσαι δεντρί στην ακρη της αβύσσου ταξιδευτή . Κοιτάς κατάματα το φτερωτό φως και γίνεσαι ένα μαζί του.     Και το χάδι είναι πάντα εκεί.Μιά απουσία παρούσα . Δυό σπίθες παίζουν με τον άνεμο . Και ο ξύλινος χρόνος μετρά τις ουλές των οριζόντων. Κάθε τέλος σημαίνει μια αρχή . Κοίτα κατάματα τη γυμνή σου σκέψη ταξιδευτή και μη στρέφεις το βλέμμα.Είναι μακριά το κοντά όταν γίνεται μια αρχή.Το σαλπάρισμα μιάς πειρατικής ιδέας είναι η αρχή. Να παραμείνεις πειρατής. Να κουρσεύεις τις στιγμές από την αρμάδα του χρόνου. Μια ρυθμική εναλαγή είναι το πετάρισμα της σκέψης και ύστερα το χάδι του γκρεμού.Ο άνεμος είναι συντροφος των μεγάλων αποστάσεων της αναζήτησης. Η εναλαγη είναι το διαφορετικό . Μικρές εκρήξεις του είναι που θα μορφοποιήσουν την εντροπία του συναισθήματος . Ένα παράθυρο ανοιχτό στη νύχτα. Είναι περίεργο ότι το σκοτάδι εχει ταυτηστεί με το φόβο της ανυπαρξίας . Είναι ζεστό το σκοτάδι . Είναι γεμάτο θύμησες.Ε΄ιναι το ταξίδι που θα παραμείνει ατελείωτο γι ‘ αυτό και είναι μαγικό.Το τέλος είναι το βιαιο φρενάρισμα του γνωστού και  η αρχή του άγνωστου.Το ότι δεν είναι κατι γνωστό δεν πάει να πει ότι είναι ανύπαρκτο. Κάποιες στιγμές το σκοτάδι γίνεται φως όταν το αγνωστο , γινεται γνωστό , εφικτό. Τότε , λένε , υπάχει .Δηλαδη πριν δεν υπήρχε επειδή απλά δεν το ήξερες ;. Είναι η γνώση που καθορίζει το υπάρχον ή την ανυπαρξία;. Τραγικέ ταξιδευτή . Το σκοτάδι και το φως θα συναντηθουν πάλι απόψε στο πειρατικό σου . Κοίταξε να φυλάξεις καλά το μπαρούτι μη τυχόν και εκραγεί το ‘’ είναι’’ σου και δημιουργήσεις στιγμές.Τραγικό , καημένο αγνωστο , θα σε μάθουν απόψε . Το φιλί της αβύσσου σε μάγεψε και ζητάς να χαθείς στους γκρεμούς της . Εκλεψε η αυγή τις ηδονές στο αλικο , παιχνιδιάρικο χαμόγελο της. Ο κόσμος τελειώνει στη ν κορύφωση .Το γνωστό πεθαίνει . Μετα το αγνωστο , το σκοτάδι , υφαίνει τα νήματα του καινούργιου. Μια σκιά που μιλά. Μια σιωπη – σκιά. Η σκιά είναι όμορφη στο φως . Τότε που χάνεται…

Και ύστερα βροντήξανε , τα σίδερα κι αρχίσαν , τύμπανα , σφαίρες και φωτιές κι οι ασκομαντούρες φρίξαν .Και φούντωσαν τα πέλαγα , ‘ πο λέξεις που δεν ειπαν , χείλη απού σφαλίστηκαν απ’ της οργής το συμπαν.Σκοτώθηκαν οι έρωντες και γίναν τα φτερά τους , στολίδι σ ‘ αρματα του νού , πελάγων , τα νερά τους . Σαν ηρθ’ η ώρα να διαβείς το σπήλι των ανέμων , βγάζεις φωνή , την γδύνεσαι , γδυτος εγίνεις δαίμων.Με φώτα , λόγια και χλιδές και ψέματα μεγάλα , θελεις να ‘ ρθω , μα δε χαλώ , βήματα πλέον άλλα.Γιατί ψηλά τα πέταξα κι ακούω , πεφτουν χάμε , λογια φτηνά απ’ είπες μου , σκιά μου , τώρα, άμε.

Στη νύχτα  δε ταιριάζουνε γιορτές και πανηγύρια , μόνο σκιές αμοναχές , της σιωπής γεφύρια.

Ξαθέρι εσυ των αστεριών της σιωπής το ταίρι , ποσες φορές μ ‘ ανταμωσες μονο η νυχτιά το ξέρει .

Μαχαίρι ο θυμός καρφώθηκε στου λογισμού τα σπλάχνα κι είναι το χάδι της ψυχής τραγούδι δίχως άχνα.

Αναζητώ τους ασκιανούς μέσα σ’ ερήμου δρόμους , ξαθέρι της αθιβολιάς κρατεί ‘ με απ’ τους ώμους.

Το αυριο δεν έρχεται , το χτες έχει περάσει κι είναι το τώρα πάντα εδώ , νυχτιές να σε κεράσει.

Κεντώ στιγμές μ’ αθιβολιές και με χορδές τα’ απείρου , νυχτιάς κι  αυγής αντάμωμα στην άκρη του ονείρου.

Δεντρί δεν βρίσκει η ψυχή σ’ έρημο σα θα φτάσει , στον εδικό της ασκιανό μόνο θα ξαποστάσει.

Οι χρόνοι κρύφτηκαν βαθιά σ ‘ ένα παλιό πλατάνι , σκάλισαν πόνους , σηκωμούς , αθιβολιάς βοτάνι.

Καιροί , τεχνίτες τ ‘ ουρανού , ταξιδευτές των πόνων , μεσ’ από χιλια χρώματα , μαύρο φοράτε μόνον.

Θάλασσα της ανατολής , ζηλεύω τους αφρούς σου , οντε θυμώνεις και χτυπάς στα βράχια του καημού σου.

Φως μου και πως εχάθηκες στου πέλαγου τσ’ αγκάλες και ματωβάφεις λογισμούς μ ‘ αθιβολιάς ψιχάλες.

Ειν ‘ σε μιαν άκρη ο μισεμός κι ο γυρισμός στην άλλη , τάζεις μου , Κίρκη , πέλαγα , στης λήθης την αγκάλη.

Φώς που υφαίνεις τις ευχές , στο εδικό σου υφάδι , θα ‘ θελα νήμα να γινώ , πόνου κρυφού το χάδι.

Ξύλινος χρόνος κελα’ι’δεί τσ ‘ ιριδισμούς του νου μου κι ειν ‘ μακρινή η ανάσα του στους τόπους τ ‘ ουρανού μου.

Ειν’ καταράκτης ‘ πο φωτιές , ψυχές , μακρά μου μάτια , που ξετυλίγουν τις σιωπές , ανάσες  αγρια άτια.

Θύμισες απ ‘ τα πέλαγα στα κάστρα τ ‘ αστεριώ σου , νυχτιά θα στείλω , να ‘ ναι αυτές , το χάδι στο λυγμό σου.

Μη μου μιλησεις κεραυνε γιατι ‘ μαι θυμωμένη και σπάω αμέσως τις σκιές δίχως να ‘δω ηντα μένει.

Γροθιά κάνω τη σκέψη μου σαφή και τη χτυπάω , πανω στων πόθων τα δέσμα κάθε νυχτια που σπάω.

Λάμα θα βάλω στη φωτιά που καίει στο μυαλό μου , να σημαδέψω μονομιάς το πιο σκληρό ασκιανό μου.

Αγριο άτι η καρδιά και δε θα τη κρατήσεις , βγάζει φωτιές και δε λογά  όνειρα κι αναμνήσεις.

Φύγε μακριά μου ασκιανέ γιατι θα σε φωτίσω και θα χαθείς και θα σβυστείς και θα σε λησμονήσω

Πάρε μου την ανάσα μου καημέ μου και λυγμέ μου , εις τους γκρεμούς τ ‘ αυγερινού πέταγμα χαρισε μου .

Αν έχει άκρη ο ουρανός κι ανάσα του τελειώσει θανε χαθεί ότι για ‘σε , καρδιά μου έχω νιώσει.

Εσυ που τη θωρρείς γυμνή την εδική μου σκέψη , αυγή , δες τη κατάματα , το βλεμμα σου μη στρέψει.

Καμμιά φορά είσαι αδερφός με ήλιους που δεν ξέρεις και διώχνουνε τους ασκιανούς , χρόνε απού θα φέρεις.

Ησουν μαζί μου οντε ‘ γω διψούσα στις αβύσσους και μου ‘ λεγες να νταγιαντώ , θεριά , ισος προς ισους .

Δεν το ξεχνώ το χάδι σου απλόχερα που δίνεις και για τον πόνο που ‘ χω ‘ γω τον εδικό σου αφήνεις.

Δεν κοίταξες ποτέ εσύ αν ήταν νύχτα ή μέρα , ήσουν εκεί οντε δακρυζα κρατώντας μου τη χέρα.

Στείλε το χάδι σου ουρανέ σε ‘ κείνον που λυγάει , μα πόνο δικό του σα πονώ , σαφή τον λησμονάει.

Νύχτα που βγαίνεις βιαστική στου στεναγμού τη δύση , ειν ‘ η δική μου σιωπή , λύκου πριν κυνηγήσει .

Θωρρείς καρδιά τους γυρισμούς , τους μισεμούς , τα λάθη , τα όρη δεν λυγίζουνε εις των καιρών τα πάθη.

Κατώφλι ειν ‘ το γέλιο σου και ξάπλωσα επάνω , ζεστή βροχή το γέννησε , ονειρο που δε χάνω.

( κατώφλι : σκαλάκι μπροστά από πόρτα )      

Ανθέ μου και γαρδένια μου , ρόδο και γιασεμί μου , είσαι τα’ αυγής η μυρωδιά , της νύχτας θύμηση μου.

Κάθε απού χα’ι’δεύεις μου , τσ’ ανθούς στα ονειρά μου , αέρι -  κλέφτη τ’ ουρανού , χάνω τη καταχνιά μου.

Διαφανομυρωμένη μου αυγή που ταξιδεύεις , θα ξεκινάς αιώνια , τέλος δε θα γυρεύεις.

Τραγουδιστή ομίχλη μου , πάχνη του μισεμού μου , είσαι τσ’ αυγής δροσοσταλιά στα φύλλα του λυγμού μου.

Χίλια καλωσορίσατε , αστρη του λογισμού μου , τ’ ονείρου ανεράιδες , αύρες του γυρισμού μου .

( αύρες : ελαφριοί άνεμοι , αλλά και θετική ενέργεια που δηλωνει η παρουσία.)

Παλεύει η νύχτα με το νού στων ασκιανών τ’ αλώνι και τ’ άρματα της σιωπής βγάζει και δυναμώνει.

Κραυγή πελάγου γέμισε των αστεριών τη βούργια κι ως τη γροικούν τα όνειρα , στράτα βρισκουν καινούργια.

Του άνεμου τη δύναμη που την αυγή γεννιέται , εχει τ’ ονείρου μαχητής που μ’ ασκιανούς χτυπιέται.

Σαν βρισκεσαι σ’ ένα βυθό στης άβυσσου τους δρόμους , γίνε δελφίνι απού βαστεί των ναυαγών τους ώμους.

Κι αν κάποια μέρα , μιαν αυγή η ευχή σου γίνει  αγρίμι , αστη στο φως κι ας πληγωθεί στ’ όνειρου το συντρίμι.

Ζήλεψες Αδη της Αυγής τη λάμψη και το γέλιο και της εστέλνεις σκοτεινιά , του κόσμου σου θεμέλιο.

Λόγια πολλά να μη μου λες , δεν εχουν σημασία , το αν θα στέκεις πλάι μου αυτό ‘ χει την αξία.

Απανεμιές των πόνων σου , το άγγιγμα , το χάδι , που δε φοβάται λογισμούς που στέλνει το σκοτάδι .

Πολλά τα έτη  σιωπή , λέγω σου κι ευχομαι σου , απού μου κάνεις συντροφιά , καλείς ‘με  κι ερχομαι σου.

Δε θα σ ‘αφήσω άνεμε το στεναγμό να λούσεις , γιατί ταχιά τον διαλαλείς τον πόνο που θ ‘ ακούσεις.

Κόσμε κρυφέ του λογισμού και πεθυμιά του νου μου , δεν ταίριαξες ποτέ χαρά στα ζάλα του καιρού μου.

Δεν σε σιμώνω ξαστεριά μα προτειμώ τα νέφη , φευγω μαζί τους στ ‘ ανοιχτά κι η θύελα μου γνέφει.

Θύελας συνονόματη και σόκαιρη του πόνου , είμαι και δε θα φοβηθώ το τέλειωμα του χρόνου.

Μαζί σου , μπ΄΄ορα , ξενυχτώ και ταχινή πορίζω και με τις χίλιες στάλες σου τα ‘ όνειρα καθαρίζω.